اروتیک زویه

زوایا قبیله‌ای عرب بدوی در شرق لیبی هستند و هویتشان به مکانی گره خورده که بیشتر لیبیایی‌ها هرگز آن را نمی‌بینند: کفره، زنجیره‌ای از واحه‌ها در عمق صحرای لیبی، بسیار دور در جنوب ساحل مدیترانه. این قبیله کفره را در قرن نوزدهم از تبو گرفت و از آن زمان همواره آن را نگه داشته و بر سر آن جنگیده است. لنگرگاه دیگر آنان اجدابیا است، شهر بازاری نزدیک خلیج سرت که در آن مسیرهای صحرایی به جاده ساحلی به سوی بنغازی می‌پیوندند. خانواده‌های زوایا میان این دو جابه‌جا می‌شوند و بخش بزرگی از داستان قبیله، داستان آن دالان بلند و خالی است که این دو را به هم وصل می‌کند.

این دالان از آن رو اهمیت داشت که کفره بر سر راه کاروان‌ها میان بنغازی و وادای قرار داشت، سلطنتی که اکنون در شرق چاد است. عاج، پر شترمرغ و افراد برده‌شده به سوی شمال حرکت می‌کردند. پارچه، سلاح گرم و کالاهای تولیدی به سوی جنوب می‌رفتند. زوایا از نقش خود به عنوان راهنما، حامی و بازرگان سود می‌بردند. آنان مسلمانان سنی‌اند و در همان دوره به پیروان نزدیک طریقت سنوسی تبدیل شدند، طریقتی صوفی و احیاگر که از طریق شبکه‌ای از زاویه‌های صحرایی بخش بزرگی از برقه را سازمان داد. هنگامی که رهبری سنوسی در سال 1895 مقر خود را به کفره منتقل کرد، واحه زوایا به مرکز اقتدار مذهبی صحرای شرقی تبدیل شد. نیروهای ایتالیایی در سال 1931 کفره را گرفتند و یکی از آخرین پناهگاه‌های مقاومت سنوسی را بستند.

زوایا به عربی لیبیایی شرقی سخن می‌گویند، گویش بدوی برقه، لهجه‌ای که گستره‌اش از آن سوی مرز تا صحرای غربی مصر ادامه دارد. در کفره همسایگانشان، تبوها، به زبان‌هایی از خانواده‌ای کاملاً نامرتبط سخن می‌گویند و روابط میان این دو جامعه هنوز محور اصلی زندگی محلی است. انسان‌شناس بریتانیایی جان دیویس در دهه 1970 میان زوایا زیست و پژوهشی نوشت درباره اینکه آنان دولت انقلابی معمر قذافی را از راه مفاهیم خود درباره قبیله و اقتدار چگونه درک می‌کردند. این پرسش در فوریه 2011 دوباره فوری شد، زمانی که فرج الزوای، یکی از رهبران زوایا، علناً تهدید کرد که صادرات نفت به غرب را قطع می‌کند، مگر آنکه سرکوب معترضان متوقف شود. از زمان انقلاب، کفره شاهد درگیری‌های مسلحانه مکرر میان زوایا و تبوها بر سر کنترل شهر، مرزهای آن و مسیرهای قاچاق به سوی سودان و چاد بوده است.