اروتیک سکلی‌ها

سکلی‌ها مجارهایی هستند که هرگز کاملاً نپذیرفته‌اند که فقط مجار باشند. نزدیک به نیم میلیون نفر از آنان در قوس شرقی کارپات در رومانی زندگی می‌کنند، در شهرستان‌های هارگیتا و کواسنا و بخش شرقی مورش، ناحیه‌ای تپه‌ای که آن را سکیفولد، یعنی سرزمین سکلی، می‌نامند. در اینجا مجاری زبان بازار، کلیسا و شهرداری است و رومانیایی زبان دولت. آنان بزرگ‌ترین جمعیت متمرکز مجارزبان خارج از مجارستان‌اند و در عمق رومانی و دور از مرز مجارستان زندگی می‌کنند، و همین امر همه‌ی وجوه دیگر زندگی آنان را شکل می‌دهد. منشأ آنان محل بحث است، اما نقش قرون وسطایی‌شان چنین نیست. پادشاهان مجارستان سکلی‌ها را به‌عنوان طبقه‌ای نظامی و موروثی در مرز شرقی نگه می‌داشتند: هر سکلی موظف به خدمت مسلحانه بود و در مقابل، زمین خود را به‌عنوان مردمانی آزاد و نه رعیت در اختیار داشت، دست‌کم در اصل. آنان امور خود را از طریق «کرسی‌ها» و نه شهرستان‌ها اداره می‌کردند: چیک، جرجو، اودوارهی، هارومسک، ماروشسک و برون‌بوم آرانیوشسک، و از سال 1437 یکی از سه ملت دارای امتیاز ترانسیلوانیا به شمار می‌آمدند، در کنار اشراف مجار و ساکسون‌ها. خاطره‌ی آزادی‌ای که به‌حق و نه به‌موجب اعطا از آن برخوردار بودند، هنوز در سیاست سکلی‌ها جریان دارد. وقتی هابسبورگ‌ها در سال 1764 کوشیدند آنان را به هنگ‌های مرزی منظم وادار کنند، اعتراض در مادفالوا به قتل‌عامی انجامید و خانواده‌هایی که از کوه‌ها گریختند، سکلی‌های بوکووینا شدند؛ در سال 1941 در ووی‌ودینا اسکان یافتند و سپس به شهرستان‌های تولنا و بارانیا در مجارستان رانده شدند، جایی که نوادگانشان هنوز زندگی می‌کنند.

زبان مجاری است، زبانی اورالی که هیچ خویشاوندی با زبان‌های همسایه‌اش از شاخه‌های رومانس، اسلاوی و ژرمنی ندارد و در اینجا به گویشی صحبت می‌شود که واژه‌های کهن‌تری را حفظ کرده و به طنزی خشک که با چهره‌ای جدی بیان می‌شود شهرت دارد و دیگر مجارها آن را طنز گوبه می‌نامند. سکلی‌ها همچنین الفبایی رونی به نام خط رواش را حفظ کردند که روزگاری بر تیرک دروازه‌ها و تیرهای کلیسا حک می‌شد و امروز به‌عنوان نشانه‌ی هویت بر تابلوهای خوش‌آمدگویی روستاها نقاشی می‌شود. دین از خطوط منطقه‌ای پیروی می‌کند. حوضه‌ی چیک کاملاً کاتولیک رومی است و زیارت عید پنطیکاست را در چیکشومیو برگزار می‌کند، بزرگ‌ترین گردهمایی کاتولیک مجار در هر جای جهان. هارومسک و اودوارهی به کلیسای اصلاح‌شده گرایش دارند و منطقه سهم بزرگی از یونیتارین‌های ترانسیلوانیا را در خود جای داده است، کلیسایی که در پی فرمان توردا در سال 1568 زاده شد، یکی از نخستین اعطاهای قانونی تساهل دینی در اروپا. دروازه‌های چوبی حکاکی‌شده‌ی سکلی که آن‌قدر بلندند که یک گاری پر از کاه بتواند از آن‌ها بگذرد، هنوز جلوی خانه‌های روستایی قرار دارند. تریانون این منطقه را در سال 1920 به رومانی سپرد، حکمیت دوم وین آن را در سال 1940 به مجارستان بازگرداند و در سال 1947 برای همیشه دوباره به رومانی واگذار شد. این منطقه مدتی کوتاه در دوران کمونیسم منطقه‌ی خودمختار مجار بود و امروز کارزاری پایدار و عمدتاً مسالمت‌آمیز برای خودمختاری سرزمینی را دنبال می‌کند، زیر پرچمی آبی و طلایی با خورشید و ماه، که دادگاه‌های رومانی بارها دستور داده‌اند از ساختمان‌های عمومی پایین کشیده شود.