اروتیک سنوفو

سنوفوها مجموعه‌ای از مردمان کشاورز خویشاوند هستند که در سوانای میان مالی، ساحل عاج و بورکینافاسو پراکنده‌اند؛ منطقه‌ای مرزی با مزارع پنبه، بیشه‌های مقدس و شهرهای کوچکی که دور بازارهای هفتگی شکل گرفته‌اند. آنها یک قبیلهٔ واحد نیستند بلکه فدراسیونی از جوامع‌اند که یکدیگر را از طریق زبان، آیین تشرف و شیوهٔ مشترک سازماندهی زندگی روستایی بازمی‌شناسند. نافانا در لبهٔ شرقی و مینیانکا در شمال، به سوی مالی، قرار دارند و گویشوران سناری و سوپیره میان آنها جای گرفته‌اند. این زبان‌ها به شاخهٔ سنوفویی خانوادهٔ نیجر-کنگو تعلق دارند و زنجیره‌ای از گویش‌ها را تشکیل می‌دهند که برای همسایگان قابل فهم است اما برای خویشاوندان دورتر نه؛ همین یکی از دلایلی است که بیگانگان اغلب سنوفوها را چند مردم بی‌ارتباط می‌پندارند.

زندگی روزمره حول پورو سازمان یافته است، یک جامعهٔ تشرف طولانی که پسران را طی حدود بیست‌ویک سال آموزش مرحله‌ای می‌گذراند تا پیش از آنکه به‌عنوان بزرگسالان کامل پذیرفته شوند. نهادهای زنانهٔ موازی، از جمله غیب‌گویان ساندوگو، بر باروری، میانجی‌گری در ازدواج و جنبهٔ معنوی خانواده اقتدار دارند. این جامعه‌ها فولکلوری نیستند که برای بازدیدکنندگان اجرا شود؛ آنها هنوز نهادهای مدنی کارآمدی‌اند که مجسمه‌سازان و موسیقی‌دانان و آهنگران و ریش‌سفیدانی را که یک روستای سنوفو به آنها نیاز دارد تربیت می‌کنند. اسلام و مسیحیت به‌ویژه در شهرها و در امتداد مسیرهای تجاری نفوذ واقعی یافته‌اند، اما بیشتر با نظام کهن همزیستی دارند تا جایگزین آن شوند. بسیاری از خانواده‌ها هر دو را دنبال می‌کنند و مرز میان وابستگی‌های دینی اغلب کمتر سخت‌گیرانه است از آنچه سرشماری‌ها نشان می‌دهند.

سنوفوها به‌طور گسترده با مجسمه‌سازی‌شان شناخته می‌شوند: پیکره‌های زنانهٔ نشسته، کوبنده‌های ریتم، نقاب‌های کلاهخودی کپلیه و کپونیونگو بزرگ آتش‌افشان؛ بیشتر این آثار در اصل اشیای آیینی برای استفادهٔ پورو بوده‌اند نه هنری برای صادرات، هرچند موزه‌های غربی بعدها با آنها چنان رفتار کردند. به همین اندازه متمایز است موسیقی بالافون در منطقهٔ سیکاسو که روی صفحه‌های چوبی کوک‌شده با تشدیدکننده‌های کدویی نواخته می‌شود، شجرهٔ شاگردی ویژهٔ خود را دارد و همچنان موسیقی متن عروسی‌ها و تشییع جنازه‌های سنوفوها است. سنوفوها در سیاست به‌ندرت دولتی متمرکز تشکیل داده‌اند، و این امر آنان را در برابر لشکرکشی‌های ساموری توره در اواخر قرن نوزدهم و سازمان‌دهی مجدد استعماری فرانسه، که سرزمینشان را به سه بخش اداری تقسیم کرد، آسیب‌پذیر ساخت؛ مرزهایی که هنوز تعیین می‌کنند در هر سرشماری امروز چه کسی سنوفو به شمار می‌آید.