اروتیک ساوی

ساوی‌ها مردمی رودخانه‌نشین و مرداب‌نشین در جنوب گینه نو هستند. شمار آنان چند هزار نفر است و زبان پاپوایی مشترک و شبکه‌ای از روستاها در جنگل‌های پست و آبگرفتهٔ جنوب این جزیره پیوندشان می‌دهد. بیرون از سرزمین خود، تقریباً تنها از راه یک کتاب شناخته می‌شوند. در سال 1962 دان ریچاردسون، مبلغ مسیحی کانادایی، و همسرش کارول در میان آنان ساکن شدند و شرح او در سال 1974 با عنوان Peace Child باعث شد ساوی‌ها در فهرست کتاب‌های مبلغان سراسر جهان جای گیرند. این شهرت میراثی آمیخته است، زیرا بخش عمدهٔ آنچه بیگانگان درباره‌شان می‌پندارند از دل داستان یک مرد گذشته است و او این کتاب را با هدفی نوشت.

سرزمین ایشان در آنچه امروز استان پاپوای جنوبی اندونزی نامیده می‌شود قرار دارد، سرزمینی از رودخانه‌های قهوه‌ای آرام، باغ‌های نخل ساگو و جنگلی که در فصل باران زیر آب می‌رود. سفر از دیرباز با قایق‌های تک‌تنهٔ چوبی انجام می‌شده است. نشاستهٔ ساگو خوراک روزانهٔ اصلی است. این غذا با ماهی، گراز وحشی و کرم‌های چرب که درون تنه‌های قطع‌شدهٔ درخت ساگو رشد می‌کنند تکمیل می‌شود، و این کرم‌ها در جشن‌ها خوراکی ارزشمند هستند. خانه‌ها به‌طور سنتی روی ستون‌های بلند بنا می‌شدند و برخی از آنها بلند بالای درختان ساخته می‌شدند. این عادتی دفاعی بود که از سال‌هایی می‌آمد که روستاها به‌عنوان امری عادی به یکدیگر یورش می‌بردند. زبان ساوی زبانی پاپوایی است نه اوسترونزیایی، و معمولاً با زبان‌های Awyu و Dumut مردمان همسایهٔ دشت‌های پست گروه‌بندی می‌شود. اندونزیایی زبان مدرسه و دولت است.

ریچاردسون جامعه‌ای را توصیف کرد که در آن شکار سر و آدم‌خواری هنوز انجام می‌شد و خیانت اعتبار واقعی داشت: دوستی با مردی پیش از کشتنش، نشانهٔ اوج زیرکی شمرده و تحسین می‌شد. وزنهٔ متقابل این بود: tarop tim، یعنی کودک صلح. برای پایان دادن به دشمنی، پدر پسر نوزاد خود را به روستای دشمن می‌سپرد و هر کس در آنجا دستش به کودک می‌رسید، صلح را می‌پذیرفت. تا زمانی که کودک زنده بود، صلح برقرار می‌ماند. ریچاردسون موعظهٔ خود را بر این رسم بنا نهاد و بیشتر ساوی‌ها در دهه‌های پس از آن مسیحی شدند.

کتاب را بخوانید، اما زاویهٔ نگاه آن را در نظر داشته باشید. داستان‌های مبلغان معمولاً زمان پیش از گرویدن به مسیحیت را تیره‌تر از آنچه بوده نشان می‌دهند تا زمان پس از آن روشن‌تر به نظر برسد، و ساوی‌ها وقتی به کلیسایی پیوستند از خودبودن دست نکشیدند. امروز در روستاهایی زندگی می‌کنند که با رفت‌وآمد رودخانه‌ای، مدرسه و کلیسا به هم پیوند خورده‌اند. هنوز ساگو فرآوری می‌کنند و در کانال‌ها ماهی می‌گیرند و با همان توسعهٔ بیرونی و مهاجرت ورودی روبه‌رو هستند که در سراسر پاپوای اندونزی احساس می‌شود.