اروتیک باینینگ

باینینگ‌ها مردمی بومی در مناطق کوهستانی داخلی شبه‌جزیره غزل در استان نیوبریتین شرقی، پاپوآ گینه نو هستند. آنان از نخستین ساکنان این جزیره‌اند و به چند زبان خویشاوند باینینگی سخن می‌گویند؛ گروهی از زبان‌های پاپوایی (غیر آسترونزیایی) که اقوام آسترونزیایی‌زبان متأخرتری مانند تولای آن‌ها را احاطه کرده‌اند. انسان‌شناس، جین فاجانس، زندگی اجتماعی و آیین‌های آنان را با جزئیات مستند کرده است.

جامعه و معیشت

جوامع باینینگ در جنگل‌های ناهموار مرتفع پراکنده‌اند و بیشتر با کشاورزی جابه‌جاشونده زندگی می‌کنند؛ غذای اصلی آنان گیاه تارو است و در کنار آن موز، یام و محصولات معرفی‌شده کشت می‌شود، و با شکار و گردآوری خوراک تکمیل می‌شود. جهان اجتماعی آنان بر کار، تولید غذا و ساختن انسان‌ها از طریق پرورش و کار مشترک تأکید دارد، نه بر سلسله‌مراتب موروثی پیچیده یا مبادله ثروت در مقیاس بزرگ. آنان مدت‌هاست از نظر فرهنگی با تولای ساحل‌نشین متمایزند و بخش بزرگی از هویت جمعی‌شان با آیین‌های اجتماعی گره خورده است. همکاری در باغداری، تغذیه و تعهدات آیینی، خویشان و همسایگان را به هم پیوند می‌دهد و زندگی عمومی با رقص‌هایی که گذرگاه‌های بزرگ تولد، مرگ، برداشت محصول و تشرف را نشان می‌دهند، پر می‌شود. مبلغان مذهبی، مزارع و جاده‌ها دیرتر از ساحل به داخل کشور رسیدند و بسیاری از باینینگ‌ها هنوز در روستاهای کوچک کشاورزی پراکنده در تپه‌ها زندگی می‌کنند.

آیین، ظاهر و آرایش

باینینگ‌ها پوست قهوه‌ای تیره و موهای سیاه فرفری مشخص مردم نیوبریتین را دارند و بنیه بدنی استوار آنان به باغداری در شیب‌های تند جنگل می‌خورد. آنان در سطح جهانی به خاطر رقص آتش شبانه شهرت دارند؛ آیینی نقاب‌دار که برای نشان دادن تولد، مرگ، برداشت محصول و تشرف برگزار می‌شود. رقصندگان نقاب‌های بلند و پوشش‌هایی از پارچه پوست درخت دارند که روی قاب‌های نی کشیده شده و با طرح‌های پررنگ قرمز، سیاه و سفید نقاشی شده‌اند، و در حالی که جامعه طبل می‌زند و آواز می‌خواند، از روی آتش فروزان می‌پرند و از میان آن عبور می‌کنند. پوشش روزمره ساده است. برای رقص، بدن با برگ و پارچه پوست درخت پیچیده می‌شود و نقاب‌های بزرگ، که برخی ارواح جنگل، پرندگان و ملخ‌دعایی را نشان می‌دهند، پوشنده را به موجودی از بیشه‌های اطراف بدل می‌کنند.