اروتیک کالدوش

کالدوش نامی است که به ساکنان کالدونیای نو با تبار اروپایی، عمدتاً فرانسوی، گفته می‌شود که خانواده‌هایشان نسل‌ها پیش در این جزایر ساکن شده‌اند. تبار به‌تنهایی آنان را از دیگران متمایز نمی‌کند. زمان است که این کار را می‌کند. آنان مرز روشنی میان خود و متروها می‌کشند، یعنی فرانسویان سرزمین اصلی که با قرارداد می‌آیند و اغلب دوباره می‌روند، و بیشترشان خود را مردمان اقیانوس آرام می‌دانند نه اروپاییانی که در خارج زندگی می‌کنند. خود این واژه مدت‌هاست لحنی کمی تمسخرآمیز دارد. بسیاری امروز آن را با افتخار به کار می‌برند، در حالی که دیگران کالدونیایی ساده را ترجیح می‌دهند.

داستان آنان با الحاق کالدونیای نو به دست فرانسه در سال 1853 آغاز می‌شود. از سال 1864 تا 1897 این مستعمره یک شهرک کیفری بود و بسیاری از محکومانی که مجازاتشان را به پایان رساندند، زمین گرفتند و ماندند. پس از 1871 کشتی‌ها همچنین کمونارهای پاریس و شورشیان منطقه قبایل در الجزایر را به آنجا می‌بردند که نوادگانشان هنوز در اطراف بورای زندگی می‌کنند. سپس مهاجران آزاد آمدند، به‌ویژه خانواده‌هایی که در دهه 1890 به فرمان فرماندار پل فیه برای کشت قهوه آورده شدند. مدت طولانی خانواده‌ها درباره نیاکان محکوم خود سکوت می‌کردند. امروز بسیاری از این رشته نسب را آشکارا دنبال می‌کنند. معدن‌کاری نیکل که در دهه‌های نخست مستعمره آغاز شد، ثروت‌هایی ساخت و ویران کرد و هنوز اقتصاد را شکل می‌دهد.

تقریباً همه کالدوش‌ها فقط فرانسوی را به‌عنوان زبان خود دارند، اما فرانسویِ محلیِ آشکاری است، با لهجه‌ای خاص و واژه‌هایی که از انگلیسی و زبان‌های کاناک وام گرفته شده‌اند. کاتولیک‌گری دینی است که بیشتر به ارث می‌رسد و بیشترشان آن را سبک می‌گیرند. شکاف فرهنگی تندتر میان نومئا، که بیشتر آنان اکنون در آن زندگی و کار می‌کنند، و بروسه است، یعنی روستای ساحل غربی و داخل سرزمین اصلی جزیره بزرگ. بروسارها در آنجا دامدارند: چوپانانی سوار بر اسب و شکارچیان گوزن روسا که در دهه 1870 وارد شد و اکنون وحشی زندگی می‌کند. رویداد بزرگشان نمایشگاه کشاورزی بورای است که مسابقات رودئوی آن جمعیت را از سراسر قلمرو به خود می‌کشد.

سیاست موقعیت امروزی کالدوش‌ها را تعریف می‌کند. در جریان رویدادهای خشونت‌بار 1984 تا 1988، بیشتر آنان در برابر جنبش استقلال کاناک‌ها به اردوی وفاداران پیوستند. آن درگیری با موافقت‌نامه‌های ماتینیون پایان یافت و یک دهه بعد، موافقت‌نامه نومئا از سرنوشت مشترک همه ساکنان قلمرو سخن گفت. آرای کالدوش‌ها در همه‌پرسی‌های 2018، 2020 و 2021 وزن بزرگی داشت که همگی کالدونیای نو را فرانسوی نگه داشتند، هرچند حامیان استقلال در آخرین آن تحریم کردند. ناآرامی 2024 بر سر اینکه چه کسی در انتخابات محلی حق رأی دارد، زخم‌های کهنه را در همه سوها دوباره باز کرد. اقلیتی از کالدوش‌ها همواره از استقلال حمایت کرده‌اند و خانواده‌های با تبار مختلط رایج‌اند. کالدوش‌ها با همه وفاداری‌شان به پاریس، بی‌شک جزیره‌نشین‌اند.