اروتیک یاتمول

ایاتمول مردمی ملانزیایی در میانه رودخانه سپیک، در استان سپیک شرقی پاپوآ گینه نو هستند. آنان از پرمطالعه‌ترین مردمان ملانزی به شمار می‌روند و به خانه‌های بزرگ ارواح مردانه، کنده‌کاری ماهرانه روی چوب و آیین naven که گریگوری بیتسون، انسان‌شناس، آن را تحلیل کرده، شهرت دارند. زبان آنان، ایاتمول، به خانواده ندو از زبان‌های سپیک تعلق دارد و گروه‌های اجتماعی آنان شامل نیائورا، پالیمبی و ولیاگوی می‌شوند. جمعیت آنان حدود 10,000 نفر است که در شماری از روستاهای بزرگ کنار رودخانه پراکنده‌اند.

جامعه و معیشت

روستاهای ایاتمول بر پشته‌های طبیعی کناره رودخانه و دریاچه‌های دشت سیلابی سپیک قرار دارند و زندگی روزمره با بالا و پایین رفتن فصلی رودخانه شکل می‌گیرد. معیشت بر ماهیگیری و فرآوری نشاسته نخل ساگو استوار است که بخش عمده آن را زنان انجام می‌دهند؛ آنان ماهی و ساگو را در بازارهای منظم با مردمان جنگل‌نشین داخلی مبادله می‌کنند. جامعه به تبارهای پدرتبار سازمان یافته که حقوق نام‌های نیاکانی، ارواح و دانش توتمی را در اختیار دارند؛ موضوعاتی که در خانه بزرگ آیینی، یا haus tambaran، به تفصیل بحث می‌شود. آیین naven، که در آن دایی مادری و فرزند خواهر، دستاوردهای فرد را از طریق تغییر پوشش جنسیتی و معکوس‌سازی پرجنب‌وجوش نقش‌ها گرامی می‌دارند، منطق خویشاوندی متمایز این فرهنگ را بیان می‌کند. از طبل‌های بزرگ چوبی شکاف‌دار و نی‌های مقدس برای بیان صدای ارواح نیاکان استفاده می‌شود.

ظاهر و زیورآلات

ایاتمول ملانزیایی‌هایی با پوست تیره و موهای بسیار مجعد هستند. تشرف مردان به‌شکلی مشهور با جای‌زخم‌سازی آیینی روی پشت، شانه‌ها و سینه همراه است، در ردیف‌هایی از بریدگی‌های برجسته که پوست تمساح را تداعی می‌کند؛ موجود ازلی‌ای که ایاتمول می‌گویند زمین خود از آن پدید آمد. زیورآلات آیینی شامل اشیای باارزش صدفی، زیورهای استخوان کاسواری و صدف که از تیغه بینی آویخته می‌شوند، تاج‌های پردار و چهره‌های با رنگ‌های جسورانه است، در حالی که زنان دامن‌هایی از الیاف و زیورهای صدفی می‌پوشند. این فرهنگ بصری، شامل ماسک‌های حکاکی‌شده، چهره‌های نقاشی‌شده و بدن‌های زخم‌دار، پیوندی نزدیک با سنت هنری مشهور سپیک دارد.