اروتیک دانی

دانی‌ها مردم دره‌ی بالیم هستند، حوضه‌ای پهن و حاصلخیز در کوهستان‌های مرکزی غرب گینه‌ی نو. آنچه آنان را متمایز می‌کند شیوه‌ی زیستنشان در این دره است: خوشه‌هایی از خانه‌های گرد با سقف کاهی، باغ‌های سیب‌زمینی شیرین که با گودال‌های زهکشی بریده شده‌اند، خوک‌ها به‌عنوان معیار واقعی ثروت، و تاریخی طولانی از اتحادهای متغیر و دشمنی‌ها میان گروه‌های همسایه. بیگانگان اغلب این نام را برای همه‌ی مردم ارتفاعات به کار می‌برند، اما این نام به جوامع خود دره تعلق دارد که زبان‌شناسان آن‌ها را به دانی‌های دره‌ی بزرگ پایین، میانی و بالا تقسیم می‌کنند. لانی‌ها در غرب که مدت‌ها به غلط «دانی غربی» نامیده شده‌اند، مردمی جدا هستند.

جهان بیرون دیر به این دره رسید. در 1938 هیئتی آمریکایی به سرپرستی ریچارد آربولد این دره را از هوا دید و سرزمینی کشت‌شده و پرجمعیت یافت که نقشه‌ها در آن چیزی نشان نمی‌دادند. مبلغان مذهبی در دهه‌ی 1950 آمدند. هیئتی از هاروارد در 1961 فیلم Dead Birds اثر رابرت گاردنر را ساخت که جنگ آیینی را برای دهه‌ها تصویر غربی از دانی‌ها کرد. در دهه‌ی 1960 حکومت اندونزی آمد. وامنا، شهر دره، به مرکز دولتی بدل شد و همچنین جایی شد که تنش میان پاپوآها و دولت بیش از یک بار به خشونت انجامید.

زبان دانی‌های دره‌ی بزرگ به خانواده‌ی ترانس-گینه‌ی نو تعلق دارد و با زبان‌های لانی و والاک در همسایگی‌اش پیوند نزدیکی دارد. روان‌شناسان به آن علاقه نشان دادند، زیرا فقط دو اصطلاح پایه‌ی رنگی دارد: یکی برای سایه‌های تیره و سرد و دیگری برای سایه‌های روشن و گرم. اندونزیایی زبان مدرسه، کلیسا و بازار است. بیشتر دانی‌ها مسیحی و عمدتاً پروتستان‌اند و جامعه‌ی کوچک مسلمانی در والسی زندگی می‌کند. باورهای کهن درباره‌ی ارواح نیاکان هنوز ناپدید نشده‌اند.

برخی آداب تازه‌واردها را شگفت‌زده می‌کند. در عزا، زنان و دختران زمانی با مرگ یکی از خویشان نزدیک بندهای انگشتان خود را از دست می‌دادند. این رسم کنار گذاشته شده، اما بسیاری از زنان مسن هنوز نشانه‌های آن را دارند. چند روستای نزدیک وامنا مومیایی‌های دودشده‌ی نیاکان محترم را نگه می‌دارند. جامعه به دو نیمه‌ی «موئیتی» تقسیم می‌شود و افراد باید با کسی از نیمه‌ی دیگر ازدواج کنند. مردان و زنان سنتاً در خانه‌های جداگانه می‌خوابیدند. ضیافت‌های خوک که در گودال‌هایی از سنگ‌های داغ پخته می‌شوند، هنوز ازدواج‌ها را مهر می‌کنند، جبران خطاها را ممکن می‌سازند و مراسم تدفین را به پایان می‌رسانند. هر سال جشنواره‌ی دره‌ی بالیم نبردهای نمایشی را با لباس کامل سنتی برای بازدیدکنندگان اجرا می‌کند.