اروتیک آسمات

آسماط مردمی‌اند که در دشت‌های ساحلی و رودخانه‌ای کم‌ارتفاع و باتلاقی جنوب پاپوآ در گینه نو اندونزی زندگی می‌کنند. آن‌ها از گروه‌های بومی بزرگ‌تر منطقه‌اند و جمعیتشان ده‌ها هزار نفر است. به زبان‌های آسماط سخن می‌گویند که به شاخه Asmat-Kamoro از خانواده Trans-New Guinea تعلق دارند و در سراسر جهان به سبب حکاکی روی چوب شهرت دارند.

جامعه و معیشت

زندگی آسماط را رودخانه‌های متأثر از جزر و مد، حرا و باتلاق‌های ساگو شکل می‌دهد. مردم در روستاهایی از خانه‌های روی پایه زندگی می‌کنند و با قایق‌های تک‌تنه از میان جهانی آب‌گرفته که خشکی اندکی دارد رفت‌وآمد می‌کنند. غذای اصلی ساگو است که از نخل به دست می‌آید و با ماهی، صدف، کرم‌های ساگو، گوشت شکار و محصولات جنگل تکمیل می‌شود. زندگی اجتماعی به‌طور سنتی حول خانه‌ی تشریفاتی مردان (jeu) و چرخه‌های آیینی‌ای می‌چرخید که زندگان را به نیاکانشان پیوند می‌داد. در گذشته آسماط سرشکاری و جنگ می‌کردند و این کار در چارچوب باورهایی دربارهٔ تعادل کیهانی، بدهی به نیاکان و تجدید حیات فهمیده می‌شد؛ جهان‌بینی‌ای که به‌ویژه در هنرشان بیان شده و اکنون با نفوذ مسیحیت تا حد زیادی کنار گذاشته شده است. این منطقه در سال 1961 توجه بین‌المللی را جلب کرد، زمانی که مایکل راکفلر، جوان آمریکایی، هنگام گردآوری حکاکی‌های آسماط در آنجا ناپدید شد، و امروز هنر آسماط در موزه‌های سراسر جهان ارزشمند است.

هنر، ظاهر و زینت‌آرایی

آسماط حکاک‌های برجسته‌ای‌اند و تندیس‌های نیاکان (bisj)، سر قایق، سپر، طبل و پیکره‌هایی تولید می‌کنند که از نمادهای سرشکاری، نسب و باروری انباشته‌اند. از نظر جسمانی پوست قهوه‌ای تیره تا تقریباً سیاه، اندام تنومند و موهای فرفری فشرده دارند که ویژگی منطقه است و مردانشان اغلب ریش دارند. در مراسم آیینی بدن را با اُخرای سرخ، آهک سفید و زغال رنگ می‌کنند و با تاج‌های پر، زینت‌های دندان سگ و خز کوسکوس، دامن‌های الیافی و نوارهای نی آراسته می‌شود. دیواره‌ی بینی را برای آویختن زینت‌های صدف یا استخوان سوراخ می‌کنند، از جمله bipane خمیده و پرهای کازووری؛ در حالی که تاج‌هایی از پر کاکادوی سفید و پر کازووری سر رقصندگان را در جشن‌ها می‌آرایند.