اروتیک هوپلا

هوپلا مردمی از ارتفاعات غرب گینه نو هستند و زبانشان وجه تمایز آن‌هاست. زبان هوپلا به خانواده دانی تعلق دارد. این زبان در کوهستان‌های کنار رودخانه بالیم در استان پاپوای ارتفاعات اندونزی گفته می‌شود، در کنار گونه‌های دانیِ دره بزرگ که بیشتر مردم منطقه به آن سخن می‌گویند. بیگانگان اغلب هوپلا را بخشی از جمعیت بزرگ‌تر دانی به شمار می‌آورند و این دو در شیوه زندگی مشترک‌اند. اما زبان هوپلا در فهرست‌های زبانی مدخل جداگانه دارد و زبان همچنان مطمئن‌ترین راه برای تشخیص جوامع هوپلا از همسایگانشان است که یک یا دو تپه آن‌سوتر زندگی می‌کنند.

زندگی روزمره از الگویی پیروی می‌کند که در سراسر ارتفاعات بالیم مشترک است. خانواده‌ها روی باغ‌های شیب‌دار کشت می‌کنند که غذای اصلی‌شان سیب‌زمینی شیرین است. خوک‌ها معیار واقعی ثروت‌اند: در ازدواج‌ها هدیه داده می‌شوند، برای حل اختلاف‌ها پرداخت می‌شوند و در جشن‌ها کشته می‌شوند. هر گردهمایی بزرگی بر تنور زمینی متمرکز است که در سراسر پاپوا با نام bakar batu شناخته می‌شود، جایی که سنگ‌های داغ‌شده در آتش، گوشت خوک و غده‌ها را در گودالی که با برگ پوشانده شده می‌پزند. خانه‌های سنتی گرد honai ساخته می‌شوند، خانه‌ای گرد با سقف کاهگلی یا حصیری، دری کوتاه و اجاقی در داخل برای مقابله با سرمای کوهستان.

بیگانگان دیر رسیدند. دره بزرگ بالیم نخستین بار پس از پرواز یک هیئت آمریکایی بر فراز آن در سال ۱۹۳۸ در نقشه‌های بیرونی ظاهر شد. مبلغان و مقامات هلندی تا دهه ۱۹۵۰ در ارتفاعات ساکن نشدند و حکومت اندونزی در دهه ۱۹۶۰ آمد. مسیحیت در آن دهه‌ها در کوهستان گسترش یافت و امروز بیشتر هوپلا مسیحی هستند، عمدتاً پروتستان، و کلیسای محلی در مرکز زندگی روستا قرار دارد. گرایش به مسیحیت تعهدات قدیمی را از میان نبرد. مبادله خوک، تعهد در برابر مردگان و پیوندهای خویشاوندی هنوز شیوه رفتار خانواده‌ها با یکدیگر را شکل می‌دهند.

یک شیء بسیار درباره منطقه می‌گوید: noken، کیسه‌ای حلقه‌ای از ریسمان که زنان آن را از پیشانی آویزان حمل می‌کنند. ممکن است سیب‌زمینی شیرین، هیزم یا نوزادی در خواب در آن باشد. یونسکو در سال ۲۰۱۲ کیسه noken را به عنوان میراث فرهنگی نیازمند حفاظت فوری به رسمیت شناخت. بسیاری از هوپلا امروز میان روستاهای زادگاهشان و وامنا، شهر کوهستانی که منطقه را به بقیه اندونزی وصل می‌کند، رفت‌وآمد می‌کنند. جوانان به مدرسه می‌روند و به زبان اندونزی درس می‌خوانند که سهم بیشتری از گفت‌وگوی روزمره را از خود زبان هوپلا می‌گیرد.