اروتیک کامورو

منطقه کامورو ساحل جنوبی مسطح و متأثر از جزر و مد غرب گینه نو را تشکیل می‌دهد که از خلیج Etna تا رودخانه Mukumuga به سمت شرق امتداد دارد. این منطقه مانگرو، گل‌ولای، رودخانه‌های شاخه‌شاخه و باتلاق‌های ساگو است و کوه‌های مرکزی مانند دیواری در پشت آن برافراشته‌اند. کامورو‌ها با جزر و مد زندگی می‌کنند نه در برابر آن، و در میان مردم محلی کل شیوه زندگی در سه واژه خلاصه می‌شود: رودخانه، قایق و ساگو. خانواده‌ها روستای اصلی خود را نگه می‌دارند، اما هفته‌ها را در اردوگاه‌هایی در امتداد رودخانه‌ها یا ساحل می‌گذرانند. در آنجا درختان نخل ساگو را می‌برند و می‌کوبند، ماهی و خرچنگ صید می‌کنند و تنه‌های پوسیده مانگرو را می‌شکافند تا کرم‌های کشتی‌خوار درون آن‌ها را بیرون بکشند؛ این کرم‌ها خام خورده می‌شوند و ارزش زیادی دارند. کاشفان نخستین و مقامات هلندی آن‌ها را میمیکا نامیدند. این نام در Mimika Regency باقی مانده است که بیشتر سرزمین آن‌ها را در استان Central Papua اندونزی امروزی در بر می‌گیرد.

زبان آن‌ها، کامورو، به شاخه Asmat-Kamoro از خانواده Trans-New Guinea تعلق دارد. نزدیک‌ترین خویشاوندان زبانی آن Sempan و زبان‌های Asmat هستند که در امتداد همان ساحل باتلاقی به سمت شرق قرار دارند. مردم Amungme که کوه‌هایشان مستقیماً در داخل خشکی برافراشته‌اند، زبانی کاملاً متفاوت دارند و مرز میان دشت و ارتفاعات یکی از روشن‌ترین مرزها در این منطقه است.

مبلغان کاتولیک در دوران حاکمیت هلند وارد شدند و امروز بیشتر کامورو‌ها کاتولیک‌اند. این امر به تعهدات دیرینه آن‌ها نسبت به مردگان پایان نداده است. حکاکان کامورو با mbitoro شناخته می‌شوند، یعنی ستون‌های بلند اجدادی که در جشن‌های بزرگ برپا می‌شوند، و همچنین با طبل، سپر و پیکره‌هایی به سبکی که به آثار Asmat مربوط است اما آشکارا از آنِ خودشان است. karapao جشن تشرف پسران است که برای آن یک خانه تشریفاتی کامل ساخته می‌شود و همچنان یکی از رویدادهای بزرگ جمعی زندگی ساحلی است.

نقطه عطف مدرن از کوهستان آغاز شد. در سال ۱۹۶۷ Freeport قرارداد استخراج مس در مرتفعات بالای سرزمین کامورو را امضا کرد. شهر دشتی Timika از آن زمان به شهری بر زمین کامورو تبدیل شده و مهاجرانی از سراسر اندونزی را جذب کرده است، تا جایی که کامورو‌ها در ولایت خود به اقلیت بدل شدند. بندر شرکت بر ساحل آن‌ها قرار دارد و پسماندهای معدن از طریق رودخانه Ajkwa به سوی خورهایی سرازیر می‌شود که در آن‌ها ماهی می‌گیرند. کامورو و Amungme به عنوان دو قوم بومی صاحب زمین بر اساس عرف در منطقه معدن شناخته می‌شوند. این جایگاه پول توسعه به همراه دارد و اختلاف‌های فراوان نیز، و شیوه سخن گفتن بسیاری از کامورو‌ها امروز درباره زمین، رودخانه‌ها و اینکه چه کسی باید درباره سرنوشتشان تصمیم بگیرد را شکل می‌دهد.