اروتیک لائو

مردم Lau مردمی دریانشین‌اند که در تالاب Lau، در ساحل شمال‌شرقی جزیره Malaita در جزایر سلیمان زندگی می‌کنند. برخلاف جماعت‌های پولی‌نزیایی منزوی این منطقه، آنان مردمی ملانزیایی‌اند که به زبان Lau سخن می‌گویند؛ این زبان، زبانی آسترونزیایی از گروه Southeast Solomonic است و شمارشان چند هزار نفر است. زندگی متمایز آنان بر جزیره‌های ساخته‌شده به دست خودشان را انسان‌شناسانی از جمله Pierre Maranda ثبت کرده‌اند.

جامعه و معیشت

مردم Lau به ساختن جزیره‌های خودشان شهرت دارند: در طول نسل‌ها، سنگ مرجانی را روی پهنه‌های صخره‌ای و آب‌های کم‌عمق ریخته‌اند تا جزیره‌های مصنوعی کوچکی در تالاب برپا کنند که روستاهایشان بر فراز آب قرار دارد. این الگوی سکونت، ساکنان تالاب آب‌شور را از مردم جنگل‌های داخلی Malaita متمایز می‌کند که ماهی را با محصولات باغی مانند تارو، ایام و پانا با آنان مبادله می‌کنند. ماهی‌گیری، گردآوری صدف و سفر با قایق محوری‌اند و زندگی روزمره از صخره‌ها و جزر و مد پیروی می‌کند. خویشاوندی، تعهد نسبت به نیاکان و، در گذشته، ستایش نیاکان و کوسه‌ها، زندگی اجتماعی و آیینی را سامان می‌داد و کاهنانی زیارتگاه‌های نیاکان نیرومندی را نگاه می‌داشتند که رضایت‌شان ماهی‌گیری و جنگ را هدایت می‌کرد. Malaita در سراسر جزایر سلیمان به پول صدفی شهرت دارد؛ رشته‌هایی از دیسک‌های صدفی صیقل‌خورده که مردم Lau و همسایگانشان تا امروز در مهریه و مبادله از آن بهره می‌برند.

ظاهر و زیورآلات

مردم Lau ظاهر ملانزیایی جزیره Malaita را دارند: پوست قهوه‌ای تیره، موی سیاه و فرفری، و اندامی لاغر و نیرومند. گاهی موها را با آهک به رنگ قرمز مایل به قهوه‌ای یا بور روشن می‌کردند، همان‌گونه که در دیگر نقاط جزیره رایج بود. زیورآلات سنتی شامل اشیای ارزشمند صدفی، پول صدفی رشته‌شده، گردنبندهای دندان خوک آبی و دلفین، زیورهای بینی، بازوبند و شانه بود و لباس از پارچه پوست درخت و الیاف تهیه می‌شد. بدن‌ها برای رقص و ضیافت آراسته می‌شد و ثروت صدفی هم ارزش اقتصادی و هم ارزش آیینی داشت. امروزه لباس مدرن در زندگی روزمره پوشیده می‌شود، در حالی که اشیای ارزشمند صدفی برای مبادله، مهریه و تشریفات نگه داشته می‌شوند.