اروتیک اتورو

اتورو، که با نام ادولو نیز شناخته می‌شوند، مردمی کوچک با کشاورزی باغی در ارتفاعات جنوبی پاپوآ گینه نو هستند که در سرزمین جنگلی نزدیک کوه سیسا، بالای فلات پاپوآ زندگی می‌کنند. شمارشان تنها چند صد نفر است و به زبان ادولو سخن می‌گویند، زبانی پاپوایی از شاخه بوسوی خانواده ترانس‌نیوگینه‌ای. آنان از راه کار میدانی ریموند کِلی در دهه‌ی 1970 در انسان‌شناسی شهرت گسترده یافتند.

جامعه و معیشت

اتوروها به شیوه سنتی در خانه‌های بلند و جمعی بزرگی زندگی می‌کردند که هر کدام جامعه‌ای گسترده را در خود جای می‌داد و اعضای آن در باغداری، شکار و آیین‌ها با یکدیگر همکاری می‌کردند. معیشت آنان بر کشت جابه‌جایی سیب‌زمینی شیرین، تارو، موز و پاندانوس استوار است و با گردآوری خوراک، ماهیگیری و شکار خوک‌های وحشی، کازواری و جانوران کوچک‌تر در جنگل بارانی تکمیل می‌شود، و ساگو در مناطق پست‌تر و مرطوب‌تر فراوری می‌گردد. زندگی اجتماعی بر پایه خویشاوندی، مبادله آیینی و تعهدات متقابل میان خانه‌ها سازمان یافته است. باور بر نیروی حیاتی‌ای به نام هامه، ارواح مردگان و توضیحات جادوگری برای بیماری و بدشانسی متمرکز است، و میانجی‌گری روحی، زندگان را به قلمروهای نیاکان و ارواح پیوند می‌دهد. جشن‌ها و مبادلات، جماعت‌های همسایه را در سرزمینی ناهموار و کم‌جمعیت به هم پیوند می‌دادند.

ظاهر و آرایش

مانند دیگر مردمان منطقه بوسوی، اتوروها پوستی تیره قهوه‌ای، اندامی فشرده و پی‌دار متناسب با دامنه‌های جنگلی شیب‌دار، و موی سیاه و فرفری به‌شدت مجعد با ریش و سبیل کم‌پشت دارند. پوشاک روزمره سنتی در جنگل مرطوب مرتفعات حداقلی و کاربردی بود: پارچه پوست درخت و پوشاک بافته‌شده از الیاف، کمربندهای پوستی، و کیسه‌های توری که بر پیشانی حمل می‌شدند. برای رقص‌ها و مراسم، مردم خود را با تاج‌های پرِ پرندگان بهشتی و کازواری، دستبندهای نی و الیاف، صدف‌های ودع و دیگر زیورهای صدفی، و رنگدانه‌های زغال، گِل اُخرا و رنگ‌های جنگلی که بر صورت و بدن کشیده می‌شد، می‌آراستند. سوراخ‌کاری تیغه بینی برای قرار دادن استخوان یا صدف رایج بود و پوست روغن‌مالی‌شده هنگام اجراهای شبانه نور را بازمی‌تاباند.