اروتیک کالولی

Kaluli مردمانی از جنگل‌های بارانی منطقه بوسافی در فلات بزرگ پاپوآ هستند که در ارتفاعات جنوبی پاپوآ گینه نو زندگی می‌کنند. آنان یکی از چهار گروه به‌هم‌پیوسته‌اند که گاهی مردم بوسافی نامیده می‌شوند و به زبان بوسافی از خانواده Trans-New Guinea سخن می‌گویند. جمعیت آنان تنها چند هزار نفر است و از طریق مردم‌نگاری ادوارد شیفلین و مطالعات صوتی استیون فلد به‌طور گسترده شناخته شدند.

جامعه و معیشت

Kaluli به‌طور سنتی در خانه‌های بلند جمعی بزرگی زندگی می‌کردند که میان باغ‌ها و جنگل در پایین کوه بوسافی قرار داشت. معیشت آنان ترکیبی بود از فرآوری نشاسته ساگو از نخل‌های وحشی و پرورش‌یافته، باغبانی، پرورش خوک، و شکار و ماهیگیری در جنگل بارانی. روستاها در شبکه‌ای از مسیرها، باغ‌ها و مکان‌های نام‌دار قرار داشتند و یاد مردگان و سکونتگاه‌های پیشین بیشتر بار عاطفی این سرزمین را فراهم می‌کرد. زندگی اجتماعی بر متقابل بودن تأکید داشت و روابط بدهی، سوگ و تعهد با ژرفای عاطفی بسیار بیان می‌شد. مشهورترین مراسم آنان gisaro است؛ در آن رقصندگان میهمان آوازهایی می‌خوانند که مکان‌ها و خویشان از دست‌رفته را چنان تأثیرگذار یادآوری می‌کنند که میزبانان تا اشک گریه می‌کنند و در اندوه و خشم مشعل‌های سوزان را به رقصندگان فشار می‌دهند. رقصندگان بی‌آنکه واکنش نشان دهند ادامه می‌دهند و بعداً کسانی را که به گریه انداخته‌اند جبران می‌کنند.

ظاهر و آرایش

Kaluli با تیپ جسمی جنگل‌های بارانی گینه نو شباهت دارند: پوستی از قهوه‌ای تا قهوه‌ای تیره، موی مشکی و فرفری، و اندامی لاغر. پوشش روزمره بسیار ساده بود و با جنگلی گرم و مرطوب سازگار. برای مراسم و به‌ویژه gisaro، رقصندگان با پرهای قرمز و زرد، برگ کوردیلین و دیگر برگ‌ها، نوارهای آویزان و زیورهای صدف و دانه تزیین می‌شدند، بدن و چهره‌شان نقاشی می‌شد، به‌طوری که پیکر متمایل و درخشان شبیه پرنده به نظر می‌رسید. پرهای پرندگان بهشتی قرمز و طوطی‌های کوچک (lorikeets) بسیار ارزشمند بود و کل لباس طوری طراحی می‌شد که با حرکت آرام و نوسانی رقصنده بدرخشد. استیون فلد نشان داد که آواز، گریه و صدای پرندگان جنگل در Kaluli چه پیوند عمیقی با هم دارند.