اروتیک آراپش

آراپش برچسبی است که مردم‌شناسان از یک واژه بومی به معنای «انسان» ساخته‌اند. این برچسب مجموعه‌ای از جوامع به‌هم‌پیوسته را در شمال استان سپیک شرقی در پاپوآ گینه نو دربر می‌گیرد، نه یک قوم واحد با یک مرکز. سرزمین ایشان از ساحل غرب واییک آغاز می‌شود، از کوه‌های پرشیب و جنگلی پرنس الکساندر بالا می‌رود و سپس به دشت‌های علفزار و جنگلی که به سوی رود سپیک امتداد دارند فرود می‌آید. بیگانگان مدت‌ها ایشان را به آراپش ساحلی، آراپش کوهستانی و آراپش دشتی تقسیم کرده‌اند و این تقسیم با تفاوت‌های واقعی در خاک، غذا و تجارت همخوانی دارد. در کوهستان، روستاهای کوچک بر خط‌الرأس‌های باریک و بالای خاک کم‌عمق قرار دارند و خانواده‌ها با سختی از باغ‌های ایام و تارو، ساگو، خوک و شکار امرار معاش می‌کنند.

زبان این مجموعه را به هم پیوند می‌دهد. زبان‌های آراپش، از جمله Bukiyip، Mufian، Bumbita و Abu'، به خانواده Torricelli تعلق دارند و همین آن‌ها را از زبان‌های خانواده Sepik که همسایگان بزرگ‌تری چون بوایکن و آبلام به آن سخن می‌گویند جدا می‌کند. زبان‌شناسان به دلیل نظام متراکم دسته‌های اسمی ارزش آن‌ها را می‌دانند؛ در این نظام، واژه‌هایی که با اسم هماهنگ می‌شوند اغلب صدای پایانی اسم را بازتاب می‌دهند. زبان Tok Pisin پل ارتباطی روزمره با دیگران است.

روستاهای کوهستانی هرگز کاملاً بسته نبودند. مردان با شرکای تجاری دیرینه از راه‌هایی که مردم‌شناسان «جاده» می‌نامیدند، از ساحل تا دشت‌ها، رابطه داشتند. از این جاده‌ها اشیای ارزشمند صدفی، خوک و حتی رقص‌ها و چرخه‌های آوازی کامل عبور می‌کردند که از مردم ساحل خریده و به درون سرزمین منتقل می‌شدند. استخدام کارگر در دوران استعمار و جنگ جهانی دوم، زمانی که نیروهای ژاپنی و استرالیایی در امتداد ساحل واییک می‌جنگیدند، این منطقه را بیشتر به جهان گسترده‌تر پیوند داد. امروز بیشتر آراپش‌ها مسیحی و عمدتاً کاتولیک‌اند. پیش از ورود مبلغان، زندگی آیینی به شدت بر آیین مردانه tambaran تکیه داشت که نی‌های مقدس آن از زنان و پسران تشرف‌نیافته پنهان می‌ماند.

آراپش‌ها در خارج بیشتر از راه مارگارت مید و ریو فورچون شناخته می‌شوند که در اوایل دهه ۱۹۳۰ میلادی با آراپش‌های کوهستانی زندگی کردند. مید در کتاب Sex and Temperament in Three Primitive Societies جامعه‌ای را توصیف کرد که از زنان و مردان هر دو انتظار مهربانی، همکاری و پرورش‌گری داشت و این کتاب به نقطه عطفی در مردم‌شناسی قرن بیستم بدل شد. فورچون گزارشی از جنگ آراپش‌ها منتشر کرد که با تصویر مید سازگاری دشواری دارد و پژوهشگران بعدی آن را پاسخی آرام به او خوانده‌اند. هیچ‌یک از این دو کتاب آخرین سخن درباره مردمی نیست که از آن زمان به زندگی، بحث و تغییر ادامه داده‌اند.