اروتیک باوزی

باوزی مردمی از جنگل باتلاقی‌اند و این یک اصطلاح مجازی نیست. سرزمین آنان حوضهٔ میانی ممبرامو در پاپوآی اندونزی است، زمینی هموار که رودخانه هر فصل بارانی آن را از نو شکل می‌دهد: شبکه‌ای از کانال‌های سیاه، پیچ‌های رودخانه‌ای و آب‌های راکد زیر سایبانی که روی آب بسته می‌شود. روستاها کوچک‌اند و در امتداد شاخه‌های رودخانه پراکنده‌اند و کل جمعیت در حد چند هزار نفر شمرده می‌شود. ساگو در مرکز اقتصاد غذایی قرار دارد. درخت نخل بریده می‌شود، مغز آن خراشیده و شسته می‌شود، و نشاستهٔ ته‌نشین‌شده خانواری را برای هفته‌ها سیر می‌کند. پیرامون آن ماهیگیری، شکار خوک وحشی و کازواری، باغچه‌های کوچک و عادت جابه‌جایی قرار دارد: خانواده ممکن است دوره‌های طولانی را در اردوگاهی جنگلی نزدیک جنگل ساگوی خوب بگذراند و روستا را جایی بداند که به آن بازمی‌گردد، نه جایی که در آن می‌ماند.

زبان نخستین نشانهٔ شناسایی آنان است. زبان باوزی از زبان‌های پاپوایی است و به خانوادهٔ کوچک East Geelvink Bay تعلق دارد، و هیچ خویشاوندی با زبان‌های اوستروئنزیایی سواحل پاپوآ ندارد و با زبان اندونزیایی که با مدرسه، درمانگاه و بازار می‌آید نیز بی‌ارتباط است. زبان‌شناسان مبلغ مذهبی سال‌ها روی آن کار کردند و فرهنگ‌لغت و ترجمهٔ عهد جدید را تولید کردند که برای زبانی به این اندازه رویدادی مهم است: املای آن را تثبیت کرد، سوادآموزی به زبان مادری را ممکن ساخت و همراه با ابزار فولادی، پارچه، دارو و یک باند فرودگاهی آمد. تماس در اینجا دیر صورت گرفت. دره ممبرامو، مالاریا و گل‌ولای تا اواخر قرن بیستم اداره استعماری را به حاشیه‌ها محدود نگه داشت، و برای بسیاری از باوزی، نخستین حضور خارجی پایدار با هواپیمای سبک رسید نه از راه زمینی.

امروز بیشتر باوزی خود را مسیحی می‌دانند و کلیسا جزئی ثابت از زندگی روستایی است، هرچند درک قدیمی‌تر از ارواح وابسته به مکان‌های خاص و احتیاطی که با آن همراه است، به‌سادگی جایگزین نشده است. فشار بزرگ‌تر اکنون از نقشه می‌آید. جنگلشان درون یکی از بزرگ‌ترین مناطق حفاظت‌شدهٔ منطقه، یعنی ذخیره‌گاه Mamberamo Foja، قرار دارد که توسط کسانی ترسیم شده که در آن زندگی نمی‌کنند، و همین حوضه دهه‌هاست که برای قطع درختان، معدن و یک سد برق‌آبی مورد نظر بوده است. باوزی نخواسته‌اند نه بیابان باشند و نه منبع، و هنوز با شرایط خودشان در حال کار بر سر این‌اند که دربارهٔ آمد و شد مداومی که به سراغشان می‌آید چه باید کرد.