اروتیک آبلام

آبلام‌ها را همسایگانشان و هر کسی که اصلاً چیزی درباره‌ی سپیک خوانده باشد، با یام‌هایشان می‌شناسند. نه یام‌هایی که می‌خورند. یام بلند محصولی جدا از یام‌های کوتاهی است که خوراک مردم را تأمین می‌کنند؛ یک غده‌ی واحد که آرام‌آرام در شیاری از خاک نرم و آماده‌شده هدایت می‌شود تا به دو یا سه متر طول برسد، سپس کامل بیرون کشیده و مانند یک انسان آراسته می‌شود: ماسکی سبدبافت بر سرِ یام، حلقه‌های صدفی، پر و نقش‌ونگار رنگی. یام‌ها نام دارند. یام‌های هر مرد اعتبار او را با خود دارند و به شریک مبادله‌ی رسمی‌اش سپرده می‌شوند که موظف است فصل بعد با چیزی بلندتر پاسخ دهد؛ به این ترتیب کل این ساختار بر بدهی‌ای می‌چرخد که هیچ‌کس هرگز تسویه‌اش نمی‌کند. پرورش درست یک یام ماه‌ها خویشتن‌داری می‌خواهد، که از جمله شامل پرهیز از آمیزش جنسی است، و گمان می‌رود که یام می‌داند آیا این خویشتن‌داری رعایت شده است یا نه.

سرزمین آن‌ها در درون خشکی، پشت ساحل شمالی پاپوآ گینه‌ی نو، در میان رشته‌کوه‌ها و کوهپایه‌های کوه‌های پرنس الکساندر در استان سپیک شرقی، پیرامون ماپریک و به سمت جنوب تا ووسرا قرار دارد. روستاها بر بلندای خط‌الرأس‌ها نشسته‌اند و باغ‌ها در دامنه‌های زیرشان سرازیر می‌شوند؛ بیشتر خوراک واقعی را تارو و ساگو فراهم می‌کنند. زبان آن‌ها، آمبولاس، به خانواده‌ی ندو تعلق دارد که یاتمول‌های سپیک میانی و بویکن‌های نزدیک ساحل را نیز در بر می‌گیرد؛ بنابراین آبلام‌ها خویشاوندان زبانی نزدیک مردمانی رودنشین‌اند که زندگی‌شان از هر جهت دیگر هیچ شباهتی به زندگی آبلام‌ها ندارد. چیز دیگری که بیگانگان آن‌ها را با آن می‌شناسند کورامبو است، یعنی خانه‌ی آیینی: نمایی بلند و مثلثی که بر فراز میدان آیینی به جلو خم شده، با پوششی از صفحه‌های رنگ‌شده‌ی ساخته‌شده از غلاف گل ساگو، و ردیف‌هایی از چهره‌های نیاکان به رنگ‌های سفید، سیاه، قرمز و زرد. پشت آن، مجموعه‌ای از مراحل تشرف قرار دارد که در طول سال‌ها برگزار می‌شود و هر مرتبه‌ی آن به نمایش تازه‌ای از پیکره‌های کنده‌کاری‌شده و رنگ‌شده گشوده می‌شود، جایی که آنچه اهمیت دارد کمتر آن چیزی است که توضیح داده می‌شود و بیشتر آن چیزی است که دیده می‌شود. صفحه‌ها و پیکره‌های آبلام اکنون در موزه‌هایی در سراسر اروپا و استرالیا نگهداری می‌شوند و در دهه‌هایی گردآوری شدند که کمتر کسی به فکر پرسیدن می‌افتاد. در زادگاهشان تصویر لایه‌لایه است، نه از دست رفته: کلیساهای کاتولیک و انجیلی از دیرباز جا افتاده‌اند، قهوه و به‌تازگی وانیل درآمد نقدی می‌آورند، جوانان به ویواک و پورت مورزبی می‌روند، و یام‌های بلند همچنان در خاک کاشته می‌شوند.