اروتیک آبون

آبون‌ها در ساحل شمالی سر پرنده زندگی می‌کنند، بازوی غربی بزرگ گینه نو، جایی که کوه‌های تامبراو تا نزدیکی اقیانوس آرام پیش می‌آیند. دو چیز آنان را یک گروه می‌سازد. به زبانی سخن می‌گویند که در هیچ جای دیگری یافت نمی‌شود، و تبارهایشان مدت‌های طولانی نام داده، تقسیم کرده و نواری از ساحل و جنگل را از آنِ خود نگه داشته‌اند. بیگانگان پیش‌تر آنان را همراه همسایگان داخلی‌شان با برچسب کارون در یک دسته قرار می‌دادند و سندهای قدیمی‌تر هنوز آبون ساحلی را کارون پانتای می‌نامند. تنها چند هزار نفر از آنان وجود دارند.

زبان‌شناسان نخست به این زبان توجه می‌کنند. آبونی هیچ خویشاوند اثبات‌شده‌ای ندارد. بیشتر طبقه‌بندی‌ها آن را زبانی منزوی می‌دانند، هرچند برخی آن را در گروه سست و هنوز ثابت‌نشده‌ای به نام غرب پاپوآیی جای می‌دهند. این زبان همچنین با بیشتر زبان‌های گینه نو تفاوت دارد. فعل میان فاعل و مفعول قرار می‌گیرد، و واژه‌ها کمترین تغییر را می‌پذیرند، پس معنا از ترتیب واژه‌ها و زنجیره‌های فعلی می‌آید. مپورها که به زبان منزوی دیگری سخن می‌گویند در شرق زندگی می‌کنند و گویشوران موی در جنوب‌غربی. بیاک‌ها که از جزایر شمال‌شرقی آمده‌اند، از دیرباز در روستاهایی در همین ساحل ساکن شده‌اند. بیشتر آبون‌ها به اندونزیایی هم سخن می‌گویند و جوانان روزبه‌روز بیشتر از آن استفاده می‌کنند.

زمین هنوز زندگی روزمره را سامان می‌دهد. خانواده‌ها در فضاهای پاک‌شده‌ی جنگل باغ می‌کارند، ساگو استخراج می‌کنند، گراز وحشی شکار می‌کنند و در صخره‌های مرجانی و دهانه رودخانه‌ها ماهی می‌گیرند. حقوق زمین و ساحل به تبارها تعلق دارد و این حقوق اکنون وزن واقعی دارند. دو ساحل آبونی، جامورسبا مدی و ورمون، بزرگ‌ترین جمعیت باقی‌مانده لاک‌پشت چرمی در اقیانوس آرام را برای لانه‌گذاری در خود جای داده‌اند. تخم لاک‌پشت‌ها در گذشته غذای فصلی بود. اکنون روستاییان همراه با گروه‌های حفاظت محیط‌زیست ماسه‌ها را گشت می‌زنند و بر سر اینکه چه کسی باید از حفاظت از آن‌ها سود ببرد بحث می‌کنند. تامبراو خود را ناحیه حفاظت محیط‌زیست می‌نامد، پس حقوق عرفی آبون و سیاست ملی محیط‌زیست ناگزیرند مستقیماً با یکدیگر روبه‌رو شوند.

مسیحیت همراه با هیئت‌های مبلغ در دوره استعمار هلند آمد و اکنون هنجار است. جماعت‌های پروتستان در مرکز زندگی روستایی قرار دارند و آیین‌های یکشنبه ریتم هفته را تعیین می‌کند. باورهای کهن درباره اجداد و ارواحی که به زمین پیوند دارند کاملاً از میان نرفته‌اند. دست‌کم یک‌بار تاریخ جهان مستقیماً از اینجا گذشت: در جولای 1944 نیروهای آمریکایی در ساوساپور و مار فرود آمدند و در جریان پیشروی به سوی فیلیپین، روی این ساحل باند فرود ساختند. در سال‌های اخیر، ناحیه تامبراو در سال 2008 از سورونگ جدا شد و استان پاپوآی جنوب‌غربی در سال 2022 ایجاد شد. این دو، جاده‌ها، ادارات دولتی و سیاست نو را به ساحلی آوردند که مدت‌ها بیشتر از راه دریا به آن رسیده می‌شد.