اروتیک کیوای

کیوای‌ها مردم دهانه رودخانه فلای‌اند، جایی که یکی از بزرگ‌ترین رودخانه‌های گینه نو به جزایر کم‌ارتفاع، کانال‌های حرا و پهنه‌های گلی جزر و مدی تقسیم می‌شود و پیش از رسیدن به خلیج پاپوآ به دریا می‌ریزد. روستاهایشان در جزیره کیوای و سایر جزایر دلتا، در امتداد ساحلی که به سمت غرب و تنگه تورس می‌رود، و در رودخانه بامو و رودخانه‌های نزدیک به سمت شرق قرار دارد. بیشترشان در ایالت غربی پاپوآ گینه نو زندگی می‌کنند و شهر جزیره‌ای دارو مرکز منطقه است. جزر و مد و قایق‌ها شکل‌دهنده زندگی اینجایند و کیوای‌ها همواره به همان اندازه که به داخل سرزمین نگاه می‌کنند، به آب هم چشم دوخته‌اند.

زبان روشن‌ترین چیزی است که میان آنان مشترک است. کیوای جزیره‌ای، کیوای ساحلی، کیوای شمال‌شرقی، بامو، کرئو، موریگی و وابودا خانواده کوچک کیوایی را تشکیل می‌دهند. برخی زبان‌شناسان این خانواده را در گروه بزرگ ترانس‌نیوگینه جای می‌دهند و برخی دیگر آن را خانواده‌ای مستقل می‌دانند. غذا از باغ‌های یام، تارو، موز و سیب‌زمینی شیرین، از ساگو که در باتلاق‌ها می‌روید، و از دریا تأمین می‌شود. شکار دوگونگ و لاک‌پشت از قایق‌ها با زوبین، برای مرد گوشت و جایگاه به ارمغان می‌آورد. در نسل‌های پیشین، خانواده‌های بسیاری در خانه‌های جمعی بلند که روی ستون ساخته می‌شدند با هم زندگی می‌کردند.

برای نسل‌ها، دلتا چوب لازم برای بدنه‌های بزرگ قایق‌های تک‌تنه را به ساکنان جزایر تورس می‌داد، زیرا جزایر کوچک آنان فاقد چوب بود. این دو قوم بیش از داد و ستد با هم شریک‌اند. قهرمان فرهنگی سیدو، که داستانش توضیح می‌دهد مرگ چگونه وارد جهان شد و مردگان چگونه در آدیری خانه یافتند، به هر دو سنت تعلق دارد. این رفت‌وآمد دیرینه هنوز به رسمیت شناخته می‌شود: بر اساس پیمان تورس 1978، مردم روستاهای مرزی ساحلی می‌توانند برای مقاصد سنتی بدون گذرنامه یا ویزا به جزایر استرالیا سفر کنند.

جمعیت تبشیری لندن در اواخر قرن نوزدهم به دلتا رسید. مشهورترین مبلغ آن، جیمز چالمرز، در سال 1901 در جزیره گوآریباری به دست روستاییان کرئو، که به یکی از زبان‌های کیوایی سخن می‌گفتند، کشته شد و دولت استعماری با یورش تنبیهی پاسخ داد. حدود یک دهه بعد، مردم‌شناس فنلاندی گونار لاندمان دو سال را میان کیوای‌ها گذراند و آیین‌ها، جادو و مجموعه گسترده‌ای از قصه‌های عامیانه آنان را ثبت کرد. به خاطر کار او، کیوای‌ها یکی از مستندترین مردمان پاپوآی دوران نخستین استعمار هستند. امروزه بیشتر کیوای‌ها مسیحی‌اند و کلیسای متحد میراث مأموریت تبشیری را در کنار کلیساهای دیگر ادامه می‌دهد. ماهیگیری، باغداری و سفر با قایق همچنان ریتم زندگی روستایی را تعیین می‌کنند.