اروتیک آنوتایی‌ها

آنوتا مردمی پلینزیایی‌اند که در آنوتا، جزیره‌ای کوچک در شرق جزایر سلیمان و یکی از دورافتاده‌ترین مکان‌های دائماً مسکونی اقیانوس آرام، زندگی می‌کنند. این جامعه که گروهی پلینزیایی و جدا افتاده در دل ملانزی است، تنها چند صد نفر جمعیت دارد که به زبان آنوتا سخن می‌گویند، زبانی آسترونزیایی که خویشاوندی نزدیکی با زبان تیکوپیا دارد. مردم‌شناس ریچارد فاینبرگ از دهه 1970 فرهنگ ایشان را مستند کرده است.

جامعه و معیشت

آنوتا بسیار کوچک اما به‌شدت پرجمعیت است و بقا به کشاورزی و ماهی‌گیری دقیق وابسته است. اهالی جزیره تارو، یام، موز، نارگیل و دیگر محصولات را در باغ‌هایی که با دقت نگهداری می‌کنند می‌کارند و با قایق از صخره‌های مرجانی اطراف و اقیانوس ماهی می‌گیرند. زندگی اجتماعی با پیوندهای خویشاوندی و با اصلی که آنوتایی‌ها آن را آروپا می‌نامند به هم بافته شده است، ارزشی متشکل از همدلی، اشتراک و کمک متقابل که خویشاوندان و همسایگان را ملزم می‌کند از یکدیگر حمایت کنند. به‌طور سنتی دو رئیس قبیله جامعه را رهبری می‌کنند. اشتراک گسترده غذا و کار، همراه با پیوندهای پایدار با تیکوپیای نزدیک، به جمعیت کوچک کمک می‌کند تا در برابر انزوا، طوفان‌های ادواری و فصول کمبود دوام بیاورد و احساس قوی هویت مشترک را تقویت کند. آنوتا به مراتب بیش از صد کیلومتر از نزدیک‌ترین همسایه‌اش فاصله دارد و قایق‌های دریاپیما از نظر تاریخی آن را از طریق اقیانوس باز به تیکوپیا پیوند می‌دادند و تجارت، ازدواج و کمک متقابل میان دو جزیره را حفظ می‌کردند.

ظاهر و آرایش

همانند همسایگان تیکوپیایی‌شان، مردم آنوتا ظاهری پلینزیایی دارند: پوستی قهوه‌ای، اندامی استوار و تنومند، و موهایی تیره که از موج‌دار تا صاف است. لباس سنتی پوشش کمری از پارچه پوست درخت بود و بالاتنه برهنه می‌ماند، و پوست با زردچوبه و روغن نارگیل چرب و معطر می‌شد. حلقه‌های گل و برگ، گردنبندهای صدف و مهره و خالکوبی برای تزیین در رقص و مراسم به کار می‌رفتند و آواز و طبل همراه گردهمایی‌های جشن بود. امروزه اهالی جزیره عموماً لباس پارچه‌ای مدرن می‌پوشند و پارچه پوست درخت، حلقه‌های گل و زیورهای بدنی را برای رویدادهای جشنی و سنتی که ضرباهنگ زندگی جزیره را رقم می‌زنند نگه می‌دارند.