اروتیک کومبای

کومبای‌ها مردمی مبتنی بر تبار (کلن) در دشت‌های گینه نو هستند که چند هزار نفرند و برای بیگانگان بیشتر به خاطر خانه‌هایی شناخته می‌شوند که بر پایه‌های بلند ساخته شده یا درون درختان زنده جا داده شده‌اند. این بلندی کاربردی است نه زیباشناختی: خانواده را از آب سیلاب، رطوبت و حشرات دور نگه می‌دارد و در نسل‌های پیشین از حمله‌های قبیله‌های رقیب محافظت می‌کرد. سرزمین آنان در ناحیه بوون دیگوئل در استان پاپوای جنوبی اندونزی قرار دارد، منطقه‌ای هموار و بی‌جاده از جنگل‌های باتلاقی و رودخانه‌های کندرو که در حاشیه‌هایش با کوروای خویشاوند مشترک است. زمین متعلق به کلن‌هاست و اینکه یک خانواده کجا می‌تواند شکار کند، گردآوری کند و درخت ساگو قطع کند، از طریق عضویت در کلن تعیین می‌شود.

زبان آنان که آن را کومبای نیز می‌نامند، به شاخه آووی-دومود از خانواده ترانس-گینه نو تعلق دارد و در میان زبان‌های خویشاوندی قرار می‌گیرد که کوروای، وامبون و آووی به آن سخن می‌گویند. زبان اندونزیایی زبان مدرسه‌ها، کارمندان دولت و بازرگانان است. زندگی روزمره بر محور ساگو می‌گردد. خانواده‌ها درختان نخل ساگو را می‌برند، مغز آن را می‌کوبند و نشاسته‌ای را که تقریباً پایه هر وعده غذایی است می‌شویند و به آن گوشت گراز وحشی، کازواری، ماهی و سبزی‌های جنگلی می‌افزایند. ساگو تقویم اجتماعی را نیز تعیین می‌کند: تنه‌های بریده‌شده رها می‌شوند تا بپوسند و پر از لارو سوسک شوند، و لارو‌های جمع‌آوری‌شده مرکز ضیافت‌های بزرگی می‌شوند که کلن‌های متحد را گرد هم می‌آورد و پیوندهای میان آنان را تجدید می‌کند.

تماس پایدار با جهان بیرون دیرهنگام، در دهه‌های پایانی قرن بیستم، برقرار شد، زمانی که مبلغان مذهبی و پایگاه‌های دولت اندونزی به منطقه رسیدند. از آن زمان برخی کومبای‌ها به روستاهایی کوچ کرده‌اند که پیرامون کلیسا، مدرسه یا باند فرودگاه ساخته شده‌اند، در حالی که دیگران در کلبه‌های پراکنده جنگل زندگی می‌کنند. مسیحیت اکنون در کنار باورهای کهن‌تر درباره ارواح نیاکان و جادو قرار دارد که هنوز بسیاری از مردم را در توضیح بیماری و مرگ ناگهانی راهنمایی می‌کند. در دهه‌های اخیر گروه‌های مستندساز و گردشگران ماجراجو نیز آمده‌اند، بیشتر به دنبال خانه درختی و این تصور که مردمی دست‌نخورده از زمان هستند. کومبای‌های واقعی نه نمایشگاه‌اند و نه بقایای گذشته: آنان جامعه‌ای کوچک‌اند که با پول نقد، برنامه‌های دولتی و فشار بر جنگلشان دست‌وپنجه نرم می‌کنند و در عین حال غذا، زمین و تعهدات خود را حول کلن سازمان می‌دهند.