اروتیک بارویا

Baruya مردمی از ارتفاعات شرقی پاپوآ گینه نو هستند که در دره‌های Marawaka و Wonenara زندگی می‌کنند. آنان به زبان Angan (Anga) از خانوادهٔ زبانی Trans-New Guinea سخن می‌گویند و یکی از گروه‌های مردمان Anga در مناطق صعب‌العبور داخلی هستند. مردم Baruya به‌واسطهٔ پژوهش طولانی موریس گدلیه در انسان‌شناسی به نمونه‌ای مرجع بدل شدند؛ تحلیل او از جامعهٔ آنان به قدرت، جنسیت و ارزش پرداخت.

جامعه و معیشت

مردم Baruya کشاورزان کوهستانی‌اند که سیب‌زمینی شیرین، تارو و دیگر محصولات را می‌کارند و خوک پرورش می‌دهند، در چشم‌اندازی از یال‌های پرشیب و جنگل. نخستین تماس پایدار با جهان بیرون تنها در میانهٔ قرن بیستم رخ داد و مردم Baruya مدت‌ها آیین‌های آغاز مردی، اشیای مقدس و رازهای آیینی خود را با دقت پاس می‌داشتند. آنان همچنین نمک‌سازان متخصصی بودند که با سوزاندن گیاهان ویژه و قالب‌زدن فرآوردهٔ به‌دست‌آمده از خاکستر، شمش‌های نمک گیاهی تولید می‌کردند؛ این شمش‌ها کالای تجاری ارزشمند و شکلی از پول بودند که با گروه‌های همسایه مبادله می‌شد. گدلیه مردم Baruya را جامعه‌ای از «great men» به‌جای «big men» توصیف کرد که در آن اقتدار میان انواع متمایزی از افراد محترم توزیع شده بود، مانند جنگجویان و متخصصان شامان‌گرایی، و آیین‌های آغاز مردی و جدایی شدید جنسیتی زندگی اجتماعی را سامان می‌دادند.

ظاهر و آرایه

مردم Baruya با تیپ جسمانی ساکنان ارتفاعات نیوگینه مشترک‌اند: پوست قهوه‌ای تیره، موی سیاه و فرفری و اندامی لاغر و مقاوم. پوشش روزمره ساده بود، با پیش‌بندهای پوستی یا الیافی و کیسه‌های توری، و زندگی روزانه به استقامت برای کار در باغ‌های پرشیب و حمل بار در مسافت‌های طولانی نیاز داشت، در آب‌وهوای خنک و مه‌آلود کوهستان که تنها با آتش خانه‌ها تعدیل می‌شد. مناسبت‌های بزرگ آرایش، آیین‌های آغاز مردی بودند که در آن‌ها آغازگران و بزرگانشان سرپوش‌های پردار، زیورهای صدف و استخوان، حلقه‌های بینی و نقش‌های رنگین بر تن داشتند و مراحلی را نشان می‌دادند که پسران از طریق آن‌ها به مرد بدل می‌شدند. شمش‌های نمک، سلاح‌ها و تجهیزات آیینی در زندگی تشریفاتی و مبادله‌ای برجسته بودند.