اروتیک ماریند-آنیم

Marind-anim، که به نام Marind نیز شناخته می‌شوند، مردمی هستند که در دشت‌های ساحلی هموار و ساوانای اطراف Merauke در جنوب پاپوآ، اندونزی زندگی می‌کنند. نامشان به معنای «مردم Marind» است و واژهٔ anim در زبانشان به معنای «مردم» یا «مردان» است. آنان به زبان Marind سخن می‌گویند، زبانی پاپوایی از خانوادهٔ Anim، و با تک‌نگاری Jan van Baal با عنوان Dema که در سال 1966 منتشر شد، به‌طور گسترده شناخته شدند.

جامعه و معیشت

مارند به‌طور سنتی در روستاهای ساحلی و درون‌سرزمینی زندگی می‌کردند، در چشم‌اندازی از علفزار، باتلاق و جنگل‌های نواری کنار رودخانه میان سامانه‌های رودخانه‌ای Digul و Fly. معیشت آنان ترکیبی بود از باغداری یام، موز، تارو و نارگیل با ماهیگیری، شکار و گردآوری خوراکی‌های وحشی. جامعه به تبارهای توتمی سازمان یافته بود که به موجودات اسطوره‌ای نیاکانی به نام dema پیوند داشتند؛ موجوداتی که گمان می‌رفت زمین، گیاهان، جانوران و انسان‌ها را شکل داده‌اند، و چرخه‌های آیینی طولانی این اسطوره‌ها را نمایش می‌دادند. در گذشته، مارند به‌خاطر یورش‌های سرشکاری در مسافت‌های دور هراس‌انگیز بودند؛ این یورش‌ها تا حدی برای به دست آوردن نام برای کودکان انجام می‌شد، عملی که در دوران حکومت استعماری سرکوب شد. خویشاوندی، حمایت آیینی و تقسیم غذا و مراسم، زندگی جمعی را در قلمرویی گسترده سامان می‌داد. روستاها گاه بسیار بزرگ بودند و مردان و زنان اغلب در خانه‌های جداگانه زندگی می‌کردند و برای باغداری و برای گردهمایی‌های بزرگ آیینی که مردم سراسر منطقه را گرد هم می‌آورد، کنار هم جمع می‌شدند.

ظاهر و آرایش

مارند بشره‌ای قهوه‌ای تیره، اندامی تنومند و موی فرفری تنگ‌به‌هم دارند که ویژگی معمول جنوب گینهٔ نو است. زندگی آیینی به جامه‌های چشمگیرش شهرت داشت: تاج‌های پرِ عظیمی از پر کازواری و پرندهٔ بهشت، بدن‌های نقاشی‌شده و روغنی که با اُخرای سرخ و روغن نارگیل می‌درخشیدند، و زیورهایی از صدف، دانه، دندان سگ و الیاف بافته. برگ‌های Cordyline و زیورهای پشتی پرکار، تکمیل‌کنندهٔ پوشش رقص بودند و ضرب‌های ریتمیک طبل و آواز همراه اجراهایی بود که ممکن بود روزها ادامه یابد. لباس روزمره ساده بود، با پوشش‌هایی از الیاف و پوست درخت متناسب با آب‌وهوای گرم دشت‌ها.