اروتیک ملپا

ملپا مردمی از ارتفاعات غربی پاپوآ گینهٔ نو هستند که در منطقهٔ کوه هاگن و اطراف آن زندگی می‌کنند. آنها به زبان ملپا سخن می‌گویند که از زبان‌های گروه Chimbu-Wahgi و خانوادهٔ Trans-New Guinea است و شمار آنها ده‌ها هزار نفر است. این مردم از طریق آثار اندرو و مارلین استرترن در انسان‌شناسی شهرت گسترده‌ای یافتند، به‌ویژه به‌خاطر نظام مبادلهٔ تشریفاتی‌شان.

جامعه و معیشت

معیشت ملپا بر کشت فشردهٔ سیب‌زمینی شیرین و پرورش خوک استوار است که هم در تغذیه و هم در ارزش اجتماعی محوری‌اند. نهاد تعیین‌کنندهٔ آنها «موکا» است، نظامی از مبادلهٔ رقابتی هدایای تشریفاتی که در آن مردان، از طریق شبکه‌های خود، خوک، صدف و بعدها پول را در مقادیری هرچه بزرگ‌تر به رقبا و شرکا می‌دهند. مردی که بیشتر از آنچه دریافت کرده می‌بخشد، اعتبار و جایگاه «مرد بزرگ» را به دست می‌آورد؛ رهبری که نفوذش بر مهارت در مبادله و قانع‌سازی استوار است، نه بر رتبهٔ موروثی. خوک و صدف همچنین به‌عنوان بهای عروس و غرامت جابه‌جا می‌شوند و از این راه، تبارها را از طریق ازدواج و حل اختلاف به هم پیوند می‌دهند. نمایش‌های فرهنگی سالانهٔ نزدیک کوه هاگن امروز گروه‌های بسیاری را گرد می‌آورد تا رقص‌ها و زیورآلات خود را به نمایش بگذارند. گروه‌های خویشاوندی، اتحاد و مدیریت بدهی و تعهد، زندگی سیاسی را سامان می‌دهند.

ظاهر و زیورآلات

ملپا با نوع جسمانی مرتفعات گینهٔ نو هم‌خانواده‌اند، با پوست قهوه‌ای تیره، موی سیاه و فرفری و اندامی مقاوم و عضلانی. آنها در جشنوارهٔ سینگ‌سینگ به‌خاطر خودآرایی چشمگیرشان شهرت دارند؛ رقصندگان تاج‌های بلند از پرهای پرندگان بهشتی و دیگر پرها بر سر می‌گذارند، چهرهٔ خود را با نقش‌های پررنگ قرمز، سیاه و سفید رنگ می‌کنند و بر سینه، صدف‌های مروارید هلالی‌شکل و صدف کینا می‌آویزند. اندرو و مارلین استرترن توضیح دادند که ملپا با این آرایه‌ها تقریباً همچون پوست دومی رفتار می‌کنند که در آن، سلامت درونی و نیروی اجتماعی آشکار می‌شوند. پیش‌بندهایی از پارچه و برگ، کیسه‌های توری و پوست روغن‌مالی‌شده این نمایش را کامل می‌کنند.