اروتیک مردم اونتونگ جاوا

مردم Ontong Java که سرزمین خود را Luangiua می‌نامند، جامعه‌ای پلی‌نزیایی‌اند که در آتول Ontong Java، یکی از بزرگ‌ترین آتول‌های اقیانوس آرام و در شمال جزایر سلیمان، زندگی می‌کنند. آنان که جزو گروه‌های پلی‌نزیایی جدا افتاده‌اند به زبان Ontong Java (Luangiua) سخن می‌گویند، زبانی اوسترونزی از زیرگروه پلی‌نزیایی، و شمارشان در سراسر آتول و در پراکندگی جهانی به چند هزار نفر می‌رسد. بسیاری از آنان با سکونتگاه اصلی Luaniua و با هونیارا پیوند دارند. انسان‌شناس Ian Hogbin در آغاز سدهٔ بیستم این آتول را مطالعه کرد.

جامعه و معیشت

Ontong Java حلقه‌ای گسترده از جزیره‌های کم‌ارتفاع گرد دریاچه‌ای عظیم است و زندگی در آن به‌طور عمده به سوی دریا جهت دارد. مردم ماهیگیران و قایق‌رانان ماهری هستند که ماهی، صدف و دیگر خوراکی‌های دریایی گرد می‌آورند، در حالی که نارگیل، تارو که در گودال‌ها کشت می‌شود و پاندانوس، خوراک گیاهی را بر خاک نازک آتول تأمین می‌کنند. فرآورده‌های نارگیل و، در دوران جدید، تجارت با سایر جزایر سلیمان معیشت را تکمیل می‌کنند. جامعه بر محور رؤسا و گروه‌های خویشاوندی سازمان یافته که حقوق زمین و دریاچه را در اختیار دارند، و آتول از نظر تاریخی زندگی آیینی و مذهبی پیچیده‌ای داشت که بر نیاکان و کاهنان متمرکز بود و پیش از گرویدن گسترده به مسیحیت که دین جزیره‌ها را دگرگون کرد، ثبت شده است. دوری آتول و ارتفاع بسیار کم آن را در معرض طوفان و بالا آمدن سطح دریا قرار می‌دهد، نگرانی رو به رشدی برای آینده جزیره‌های کم‌ارتفاع آن.

ظاهر و زیورآلات

مردم Ontong Java ظاهری پلی‌نزیایی دارند: پوست قهوه‌ای، اندامی نیرومند و خوش‌ساخت، و موی تیره موج‌دار تا صاف. لباس سنتی از پارچه‌های پوست درخت و کمربندها و دامن‌های بافته‌شده از الیاف تشکیل می‌شد که با آتول گرمسیری سازگار بود، بالاتنه اغلب برهنه می‌ماند و پوست با روغن نارگیل چرب می‌شد. زیورها شامل گردنبند و دستبند از صدف، اشیای ارزشمند ساخته‌شده از دندان دلفین و خوک‌ماهی، تاج‌گل و شانه بود، و خال‌کوبی رایج بود. رقص‌های آیینی با لباس‌های آراسته، زیور بدن و آواز موزون همراه بود. لباس مدرن اکنون پوشش روزمره است، در حالی که لباس و زیور سنتی در جشن‌ها و اجراهای فرهنگی ظاهر می‌شود.