اروتیک اوروکایوا

اروکایوا مردم دشت‌های کم‌ارتفاع داخلی استان اورو در پاپوآ گینه نو هستند. این سرزمینی گرم است که رودخانه‌ها آن را بریده‌اند و میان رشته‌کوه اوون استنلی و دریای سلیمان قرار دارد، جایی که پوپوندتا در آن واقع است و مسیر کوکودا از کوهستان به آن‌جا فرود می‌آید. این نام تا حد زیادی چتری است که در دوران استعمار بر روی مجموعه‌ای از قبایل و تبارهای مرتبط گسترده شد؛ این گروه‌ها نخست خود را بر اساس روستا و گروه محلی‌شان می‌شناختند، و اکنون این نام به تدریج به نامی تبدیل شده که مردم خودشان به کار می‌برند. زبان آنان که آن را هم اروکایوا می‌نامند، به شاخه بینانده‌ری از خانواده ترانس‌نیوگینه تعلق دارد و از نزدیک با زبان‌های بینانده‌ره، هونجارا و آیکا خویشاوند است. لهجه‌های آن از یک دره به دره دیگر تغییر می‌کند، در حالی که در مدرسه و شهر از انگلیسی و توک پیسین استفاده می‌شود. زندگی روستایی بر محور تارو می‌چرخد. این غذایی است که اهمیت دارد و محصولی است که حیثیت می‌آورد، و همراه با خوک‌ها، مایه‌ی جشن‌ها و مبادلاتی است که خانواده‌ها و روستاها را به هم پیوند می‌دهد. آیین تشرف زمانی دختران و پسران را با هم به انزوا می‌برد و سپس در جشنی با پرهای پرندگان و پارچه‌های پوستی نقاشی‌شده بیرونشان می‌آورد. مبلغان انگلیکن در حدود سال 1900 به این ساحل رسیدند و کلیسای انگلیکن اکنون آیین غالب است که در روال روستاها و رهبری محلی جا افتاده است. باورهای کهن درباره‌ی حضور مداوم مردگان هنوز از میان نرفته‌اند.

تاریخ نوین آنان به‌طور غیرعادی خشن بوده است. کارگران معدن طلا و افسران گشت‌های استعماری در دهه‌ی 1890 به داخل کشور رانده شدند و خشونت از هر دو سو رخ داد. در دهه‌های 1910 و 1920 جنبشی تسخیرگرانه که بیگانگان آن را آیین تارو می‌نامیدند از روستایی به روستای دیگر گسترش یافت، با مراسمی برای باغ‌ها و ضیافت‌های جمعی. F. E. Williams، مردم‌شناس دولتی پاپوآ، آن را مستند کرد و کتاب‌های او درباره‌ی اروکایوا همچنان نقطه‌ی آغاز هر کسی است که می‌خواهد عمیق‌تر بنگرد. در سال 1942 کارزار کوکودا و نبردهای بونا و گونا در سرزمین آنان جریان داشت و بسیاری از مردان به‌عنوان باربر برای ارتش‌ها کار کردند، اغلب با اجبار. سپس در ژانویه‌ی 1951 کوه لامینگتون فوران کرد. کمتر کسی آن را آتشفشان می‌دانست. این فوران نزدیک به سه هزار تن را کشت که بیشترشان اروکایوای روستاهای دامنه‌هایش بودند، و مرکز دولتی هیگاتورو را از میان برد. بازماندگان دوباره اسکان یافتند و دستگاه اداری به پوپوندتا منتقل شد. از آن زمان، کشت خرده‌مالکانه‌ی نخل روغنی و کاکائو در این ناحیه گسترش یافته و در کنار باغ‌های تارو رشد کرده، نه به‌جای آن‌ها.