اروتیک نگم

نگم مردمی کوهنشین در غرب گینه نو هستند که نخست با زبان خود و با دره‌های پرشیب محل گفتارش شناخته می‌شوند. سرزمین آنان در شمال دره بالیم قرار دارد و اکنون بیشتر در حوزه منطقه اداری ماموبرامو تنگاه، در استان پاپوای کوهستانی اندونزی، جای می‌گیرد. این سرزمین پر از خط‌الراس‌ها، رودخانه‌های تند و جنگل ابری است، جایی که روستاهای کوچک بر شیب‌های بالای قطعه‌های باغی قرار دارند و رفتن از یک سکونتگاه به سکونتگاه بعدی مدت‌هاست که به معنای پیاده‌روی سخت بوده است. زبان نگم به خانواده زبانی دانی تعلق دارد و این خانواده خود بخشی از گروه بزرگ ترانس گینه نو است که گویشورانش را در نزدیکی تنگاتنگ با لانی و دانیِ دره بزرگ قرار می‌دهد. این زبان‌ها خویشاوندند اما جانشین هم نیستند، و نگم به‌عنوان مردمی جداگانه شناخته می‌شوند، نه شاخه‌ای از همسایگان مشهورترشان. با تنها چند هزار گویشور، نگم زبانی کوچک است و زبان اندونزیایی اکنون بار بیشتر کاربرد را در مدرسه‌ها، کلیساها، ادارات دولتی و بازارها بر دوش می‌کشد.

زندگی روزمره از الگوی کلی مرتفعاتی پیروی می‌کند که زبان‌های دانی در آن‌ها گفتگو می‌شود. سیب‌زمینی شیرین غذای اصلی است که در باغ‌های پاک‌سازی‌شده و حصارکشی‌شده کشت می‌شود، و خوک‌ها معیار ثروت و تعهد هستند. خوک‌ها در ازدواج‌ها دست‌به‌دست می‌شوند، هنگام حل یک اختلاف به‌عنوان غرامت به کار می‌روند، و برای جشن‌هایی که طایفه را گرد هم می‌آورد، در تنورهای خاکی با سنگ‌های داغ پخته می‌شوند. خویشاوندی تعیین می‌کند که چه کسی به چه کسی چه بدهکار است، و این بدهی‌ها همچنان اهمیت دارند، حتی وقتی کار مزدی، پول دولتی و برنج خریداری‌شده از مغازه‌ها بیشتر به درون دره‌ها راه می‌یابند. میسیون‌های پروتستان در نیمه دوم قرن بیستم به مرتفعات شمالی رسیدند و امروز بیشتر نگم مسیحی‌اند. کلیسا آنچه را پیش از خود بود، به‌سادگی از میان نبرد. عبادت یکشنبه در کنار احترام به مردگان قرار دارد، احتیاط از ارواحی که به مکان‌های معین پیوند دارند، و قواعد عرفی درباره زمین و ازدواج که هیچ کشیشی به‌طور کامل جایگزینشان نکرده است. نگم از دهه 1960 به این سو نیز تجربه جذب مناقشه‌برانگیز غرب گینه نو در اندونزی را از سر گذرانده‌اند، تاریخی که هنوز نحوه برخورد جوامع مرتفعات با دولت را رنگ می‌زند. هیچ‌کدام از این‌ها آنان را به بقایای گذشته بدل نمی‌کند. ماموبرامو تنگاه در سال 2008 به منطقه اداری مستقلی تبدیل شد و جاده‌ها، ادارات و مدارس را نزدیک‌تر از همیشه آورد؛ جوانان اکنون میان روستاهای زادگاهشان و شهرها رفت‌وآمد می‌کنند، و همچنان انتظار می‌رود در باغ‌ها، گله‌های خوک و تعهداتی که آبروی خانواده را حفظ می‌کند، سهم خود را ادا کنند.