اروتیک تیکوپیایی‌ها

تیکوپیایی‌ها مردمی پلی‌نزیایی‌اند که در جزیرهٔ کوچک و آتشفشانی تیکوپیا در شرق جزایر سلیمان زندگی می‌کنند؛ جزیره‌ای پلی‌نزیایی‌ای که در درون ملانزی قرار دارد. شمارشان حدود هزار نفر است و جامعه‌ای بزرگ‌تر در جای دیگری از جزایر سلیمان ساکن است. آنان به زبان تیکوپیا سخن می‌گویند، زبانی آسترونزیایی از زیرگروه پلی‌نزیایی. جامعهٔ ایشان با کتاب ریموند فرث با عنوان We, the Tikopia که در 1936 منتشر شد، شهرت یافت.

جامعه و معیشت

تیکوپیا جزیرهٔ مرتفع کوچکی است و مردمش کشت فشرده و دقیقاً مدیریت‌شده‌ای را برای تأمین معاش در محدودیت‌های سخت طبیعی پرورانده‌اند. تقریباً تمام جزیره باغ میوهٔ مدیریت‌شده‌ای از یام، تارو، نان‌میوه، نارگیل و دیگر درختان میوه است که ماهیگیری در صخره‌های مرجانی و دریای آزاد آن را تکمیل می‌کند. جامعه به چهار تبار پدرتبار سازمان یافته که هر کدام به رهبری یک رئیس موروثی (آریکی) اداره می‌شوند و اقتدار او با زمین، آیین و رفاه جامعه درهم تنیده است. فرث چرخهٔ دینی سنتی، یعنی «کار خدایان»، را پیش از گرویدن جزیره به مسیحیت ثبت کرده است. تیکوپیایی‌ها از نظر تاریخی همچنین به تنظیم عمدی جمعیت متناسب با منابع سرزمین کوچکشان شناخته می‌شوند، اخلاقی از خویشتن‌داری که در آداب بافته شده است. طوفان‌های استوایی و خشکسالی به‌طور ادواری جزیره را تهدید می‌کنند و جامعه از دیرباز برای گذراندن سال‌های سخت به غذای ذخیره‌شده و آداب سختگیرانه تکیه کرده است.

ظاهر و آرایش

تیکوپیایی‌ها ظاهری به‌طور کلی پلی‌نزیایی دارند: پوست قهوه‌ای روشن تا متوسط، اندامی محکم و متناسب، و موی تیره که از موج‌دار تا صاف متغیر است. پوشش سنتی شامل دامن و کمربند از پارچهٔ پوست درخت (تاپا) بود و مردان و زنان معمولاً بالاتنهٔ برهنه داشتند. آنان خود را با زردچوبه و روغن نارگیل می‌آراستند، گل‌آویز و گردنبندهایی از صدف و مهره می‌بستند و خالکوبی می‌کردند. امروزه پوشاک مسیحی و لباس‌های پارچه‌ای مدرن در زندگی روزمره متداول است و پارچهٔ پوست درخت، گل‌آویزها و زیورهای بدن به مناسبت‌های سنتی، رقص و آیین‌هایی که هنوز زندگی جزیره را نشان می‌دهند، اختصاص یافته‌اند.