اروتیک تلفول

در سراسر سرزمین کوهستانی در مرکز گینه نو، تلفول‌ها مردمان ارشد بودند، کسانی که داستان منشأ را نگه می‌داشتند. روستای آنان تلفولیپ است، در دره‌ای که امروز ایستگاه تلفومین کانون آن است، و جایی است که افک در آن ساکن شد: آن نیای زن که بر پایه سنتی مشترک میان مردمان اوک کوهستانی، تارو را آورد و نظم آیینی را بنیاد نهاد. مردان دره‌های همسایه، خانه کیش تلفولیپ را سرچشمه آیین‌های خود می‌دانستند و تلفول‌ها نیز رفتاری درخور این جایگاه داشتند. حتی نام هم سخنی ساده است. در زبان‌های اوک، مین به معنای مردم است، پس تلفولمین‌ها به‌سادگی مردم تلفول‌اند.

زادگاه آنان مجموعه‌ای از دره‌های بلند و پرشیب در سرچشمه‌های رود سپیک در استان ساندون، پاپوآ گینه نو، نه چندان دور از مرز اندونزی است. تلفول زبانی از خانواده اوک است، بخشی از خانواده بزرگ ترانس‌گینه نو، و به زبان تیفال، فایوول و دیگر همسایگان اوک کوهستانی نزدیک است. توک پیسین همه چیز فراتر از این بخش را در بر می‌گیرد. زندگی بر پایه باغ‌های تارو و سیب‌زمینی شیرین، پرورش خوک و شکار جنگلی می‌گذشت. تارو بار آیینی را بر دوش داشت و به مراتب تشرف مردان و به یادگارهای نیاکانی که در خانه‌های کیش نگهداری می‌شد پیوند داشت. کیف توری بافته از نخ، یعنی بیلوم، نشان می‌دهد که جهان مردان و زنان چگونه با هم جفت می‌شوند: زنان کیف را می‌بافند و مردان کیف خود را با پرهای پرندگان کامل می‌کنند، و بدین ترتیب یک شیء واحد به هر دو تعلق دارد.

تماس دیرهنگام و دشوار بود. بیگانگان نخستین بار در سال‌های میان دو جنگ جهانی در گشت‌ها وارد شدند، و پس از جنگ جهانی دوم یک پاسگاه دولتی و یک هیئت تبلیغی باپتیست مستقر شد. در 1953 دو افسر گشت استرالیایی و دو پلیس در این بخش کشته شدند و پس از آن دستگیری‌ها و محکومیت‌های زندان در پی آمد. گسست ژرف‌تر از درون آمد. یک بیداری مسیحی در اواخر دهه 1970 بسیاری از مردان را واداشت تا از کیش و اشیای مقدسش روی برگردانند. امروز بیشتر تلفول‌ها مسیحی‌اند، بسیاری از مردان دوره‌هایی را در معدن اوک تدی در جنوب کار کرده‌اند، و روستاها باغداری را با کار مزدی و تحصیل درمی‌آمیزند. افک دره را ترک نکرده، اما اکنون آن را با کلیسا شریک است.