اروتیک مک

Mek مجموعه‌ای از جوامع کوهستانی در پاپوآی اندونزی است. آنچه آن‌ها را کنار هم نگه می‌دارد یک هویت سیاسی مشترک نیست، بلکه خانواده‌ای از زبان‌های بسیار مرتبط با یکدیگر است. نام این گروه از همان زبان‌ها گرفته شده و معمولاً به واژه‌ای مشترک برای آب یا رودخانه بازمی‌گردد. بسیاری از گروه‌ها هنوز با دره‌ای که در آن کشت می‌کنند شناخته می‌شوند: Eipo از Eipomek، Una، Kimyal در اطراف Korupun، Ketengban و مردم Kosarek و Nalca. سرزمین آن‌ها در انتهای شرقی و شیب‌دار رشته‌کوه مرکزی قرار دارد. Yali و Dani در غرب زندگی می‌کنند و مردم ناطق به زبان Ok در کوه‌های Star در شرق. خط‌الراس‌ها چنان تیزند که دره‌ی بعدی ممکن است یک روز پیاده‌روی کامل فاصله داشته باشد، و این تا حدی توضیح می‌دهد که چرا Mek چند زبان دارد نه یک زبان.

زبان‌شناسان این خانواده را به شاخه‌ی شرقی، شامل Eipomek، Una و Ketengban، و شاخه‌ی غربی، شامل Kosarek Yale، Nalca و Korupun-Sela، تقسیم می‌کنند. بیشتر آنان آن را در خانواده‌ی بزرگ Trans-New Guinea قرار می‌دهند، هرچند این زبان‌ها آشکارا با زبان‌های Dani همسایه تفاوت دارند. زبان اندونزیایی اکنون زبان مشترک مدرسه، کلیسا و تجارت است.

زندگی روزمره بر پایه‌ی باغ‌های سیب‌زمینی شیرین استوار است که روی شیب‌هایی آن‌قدر تند کاشته شده‌اند که بیشتر کشاورزان را نگران می‌کند، و بر پایه‌ی خوک. خوک‌ها بسیار فراتر از ارزش غذاییشان اهمیت دارند: با آن‌ها مهریه پرداخت می‌شود و اختلافات حل‌وفصل می‌شوند. روستاها به‌طور سنتی خانه‌ی مردانه‌ی مقدسی داشتند که پسران در آن آیین بلوغ را می‌گذراندند و دانش آیینی در آن حفظ می‌شد، و همچنین خانه‌های جداگانه‌ای برای زنان. بسیاری از دره‌ها تا دهه‌ی 1960 و 1970 هیچ ارتباط پایداری با بیگانگان نداشتند. مردم Eipo پس از آنکه یک تیم پژوهشی آلمانی در میانه‌ی دهه‌ی 1970 میان آنان زندگی کرد و زبان، آواز و رسوم زایمانشان را ثبت نمود، به یکی از پرمستندترین جوامع کوهستانی بدل شدند. همان سال‌ها زلزله‌ی بزرگی در 1976 رخ داد که دامنه‌های کامل باغ‌ها را به درون دره‌ها فرو ریخت.

میسیونرهای پروتستان همراه با باندهای فرود هوایی‌ای که ساختند وارد شدند و امروز اکثر Mek مسیحی‌اند. کلیسا مرکز زندگی روستا است و کتاب مقدس ترجمه‌شده در چند دره مایه‌ی افتخار واقعی است. با این حال، باورهای کهن درباره‌ی ارواح نیاکان، مکان‌های ممنوع و قدرت خانه‌ی مردان هنوز همه‌جا از میان نرفته‌اند. این منطقه اکنون بخشی از استان پاپوآی کوهستانی است و بیشتر نقاط تنها با هواپیمای کوچک یا پیاده قابل دسترسی‌اند.