اروتیک رادیمیچ‌ها

رادیمیچی‌ها اتحادی قبیله‌ای از اسلاوهای شرقی بودند که در امتداد رود سوژ و شاخه‌های آن زندگی می‌کردند، در سرزمین دنیپر بالایی که امروز شرق بلاروس و غرب روسیه همسایه را دربر می‌گیرد، از حدود سده هشتم تا سده دوازدهم، زمانی که در روس کیف ادغام شدند و یکی از رگه‌های نیاکانی بلاروسی‌ها شدند. آنان هیچ نوشتاری از خود به جا نگذاشتند. هرآنچه از ایشان می‌دانیم از وقایع‌نگاران کیف که چندان از آنان خوششان نمی‌آمد، و از گورهایشان به دست آمده است. گورهای آنان نشانه‌ای ویژه دارد: حلقه شقیقه هفت‌پرتو، زیوری برنزی یا نقره‌ای که زنان رادیمیچی در دو سوی سر می‌آویختند. هرجا این حلقه‌ها در تپه‌های گورستانی پیدا شود، باستان‌شناسان نقشه رادیمیچی‌ها را ترسیم می‌کنند.

به گونه‌ای کهن از زبان اسلاوی شرقی سخن می‌گفتند که بخشی از شاخه اسلاوی زبان‌های هندواروپایی است، در منطقه‌ای که پیش از رسیدن اسلاوها به زبان‌های بالتی سخن گفته می‌شد. اینکه تا چه اندازه جمعیت کهن‌تر را در خود جذب کردند هنوز مورد بحث است. منشأ آنان نیز همچنان محل بحث است. سالنامه اولیه که در اوایل سده دوازدهم در کیف گردآوری شد، ادعا می‌کند که آنان از لیاخ‌ها، یعنی لهستانی‌ها، آمده‌اند. در روایت آن، مردی به نام رادیم بر سوژ مستقر شد، در حالی که برادرش ویاتکو بر اوکا جای گرفت و نام خود را به ویاتیچی‌ها داد. کمتر پژوهشگری این دو برادر را به‌طور تحت‌اللفظی می‌پذیرد، اما این حکایت نشان می‌دهد که نویسندگان کیف این دو قوم را جفتی همراه می‌دیدند.

کارنامه سیاسی آنان کوتاه و ناخوشایند است. تا سال 885 به خزرها باج می‌دادند، تا آنکه اولگ، فرمانروای کیف، فرستادگانی فرستاد تا بپرسند باج به چه کسی داده می‌شود، و سپس به آنان گفت که به جای خزرها به او بپردازند. آنان برای هر نفر یک شیلینگ به او پرداختند، همان‌گونه که پیش‌تر به خزرها می‌پرداختند. در سال 984 ولادیمیر بزرگ علیه آنان لشکر کشید و فرمانده او که به «دم گرگ» معروف بود، ایشان را در کنار رود پیشچانا شکست داد. وقایع‌نگار جمله تمسخرآمیزی را که پس از آن رایج شد حفظ کرده است: مردم پیشچانا از دم گرگ می‌گریزند.

دینشان بت‌پرستی اسلاوی بود. راهب وقایع‌نگار آنان را با ویاتیچی‌ها و سِوِری‌ها در یک گروه قرار داد و آیین‌هایی را توصیف کرد که آنها را وحشیانه می‌دانست: عروسانی که با توافق قبلی در جشن‌هایی که میان روستاها برپا می‌شد ربوده می‌شدند، مردانی با دو یا سه همسر، و مردگانی که بر توده هیزم سوزانده می‌شدند و استخوان‌هایشان در ظرفی کوچک گرد آمده و بر ستونی در کنار جاده نهاده می‌شد. تپه‌های کاوش‌شده سنت دیرینه سوزاندن مرده را تأیید می‌کنند که بعدها جای خود را به دفن کامل جسد داد. مسیحیت پس از تعمید روس به دست ولادیمیر در سال 988 آمد، اما به روستاها به کندی رسید.

بیشتر سرزمین آنان به امیرنشین چرنیگوف رسید، جایی که شهرهایی چون گومل و چچرسک پدید آمدند، و تا پایان سده دوازدهم نام قبیله از سوابق محو می‌شود. مردم ناپدید نشدند؛ نام ناپدید شد.