اروتیک موی

اگر از کسی بپرسید که حق عرفی مالکیت زمین زیر سورونگ با چه کسی است، پاسخ مردم موی است. این شهر به بندری پرمشغله و شهری نفتی تبدیل شد، روی زمینی که طایفه‌های موی نسل‌ها روی آن کار کرده بودند، و موی‌ها بیش از نیم‌قرن است که پافشاری می‌کنند این ادعا هنوز معتبر است. آنان مردم بومی انتهای غربی شبه‌جزیره سر پرنده در جنوب غربی پاپوآ هستند. قلمروشان از ساحل اطراف سورونگ تا درون کشور، از میان جنگل و سرزمین رودخانه‌ها امتداد دارد، و احساس هویتشان به زمین طایفه، قانون عرفی و دانشی گره خورده که برای زیستن از آن زمین لازم است.

زبان موی یک زبان پاپوایی است. به خانواده کوچک «غرب سر پرنده» تعلق دارد که با همسایگان نزدیکی مانند تهیت و موریاد مشترک است. این خانواده هیچ پیوند خویشاوندی با زبان‌های اوسترونزیایی ندارد که در جزایر راجا آمپت، در دریای نزدیک آن، بدان سخن گفته می‌شود. در زندگی روزمره، به‌ویژه در شهر، زبان اندونزیایی و ملایوی پاپوایی اکنون وزنی به اندازه زبان موی دارند. بیشتر مردم موی مسیحی هستند، عمدتاً پروتستان، اما رفتن به کلیسا جای نظم عرفی را که هنوز تعیین می‌کند چه کسی مالک کدام جنگل، رودخانه یا صخره مرجانی است نگرفته است. جامعه موی به شاخه‌های نام‌دار تقسیم می‌شود، از جمله موی کلیم و موی سیگین، و طایفه‌ها در درون آن‌ها حق‌هایی بر قطعه‌های مشخصی از زمین دارند.

دو موج تغییر به‌شدت به سرزمین موی ضربه زد. اکتشاف نفت توسط هلندی‌ها در کلامونو از دهه 1930 سورونگ را به شهری صنعتی بدل کرد. پس از آنکه اندونزی در دهه 1960 کنترل این منطقه را به دست گرفت، مهاجرانی از دیگر نقاط مجمع‌الجزایر آمدند و موی‌ها در شهر خود به اقلیت تبدیل شدند. در سال‌های اخیر فشار از سوی امتیازهای نخل روغنی و قطع درختان آمده است. جوامع موی مقاومت کردند. در سال 2017 ناحیه سورونگ رسماً موی‌ها را به‌عنوان جامعه‌ای تابع حقوق عرفی به رسمیت شناخت، و در سال 2021 فرماندار ناحیه چند مجوز کشت مزرعه‌ای را لغو کرد؛ تصمیمی که وقتی شرکت‌ها در دادگاه به آن اعتراض کردند، پابرجا ماند.

کمتر در بیرون از پاپوآ شناخته شده است ایگک، یک ممنوعیت عرفی که موی‌های ملاوم‌کارتا، در ساحل شرق سورونگ، بر بخش‌هایی از صخره‌ها و جنگل‌ها اعمال می‌کنند تا آنچه در آن زندگی می‌کند پیش از برداشت هر کسی بازیابی شود. این ممنوعیت به همان اندازه آیینی است که قاعده‌ای حقوقی، و حکومت محلی از آن زمان آن را در قالب حفاظت رسمی دریایی گنجانده است. موی‌ها همچنین کامبیک را به یاد دارند، مدرسه عرفی آیین‌گذار که در آن جوانان تاریخ طایفه، قانون و دانش زمین را می‌آموختند و در همان حال از زندگی عادی جدا نگه داشته می‌شدند.