اروتیک چیمبو

مردم چیمبو امروزه بیشتر آن را Simbu می‌نویسند، و آنها مردم مرتفعات مرکزی پرشیب پاپوآ گینه نو هستند که در دره‌های رودهای چیمبو، کورونیگل و بخش بالادست واهگی، زیر کوه ویلهلم، بلندترین قله کشور، فشرده زندگی می‌کنند. این نام حاصل تصادفی در نخستین تماس است. گفته می‌شود وقتی گشتی استرالیایی در سال ۱۹۳۳ به آنجا رفت، مردم هدایایی را که به ایشان داده می‌شد با simbu استقبال کردند، که در زبان کومان فریادی از شگفتی خوشایند است، و بیگانگان آن را به‌عنوان نام آن مکان و همه ساکنانش ثبت کردند. به‌طور دقیق، چیمبوها متکلمان زبان کومان در اطراف کوندیاوا و دره‌های شمال آن هستند. به‌طور گسترده‌تر، این واژه همسایگان استان را نیز در بر می‌گیرد، مانند گولین، سیناسینا، دوم و چوآوه، که زبان‌هایشان با کومان در خانواده چیمبو-واهگی قرار می‌گیرد. تُک پیسین با دیگران سروکار دارد.

آنچه زندگی چیمبوها را شکل می‌دهد فشار بر زمین است. این یکی از پرجمعیت‌ترین مناطق گینه نو است، و باغ‌های سیب‌زمینی شیرین بر دامنه‌هایی بالا می‌روند که به نظر بیش از آن شیب‌دار است که کسی بتواند رویش بایستد، با حصار در برابر خوک‌ها محصور می‌شوند و برای نگه‌داشتن خاک چیده می‌شوند. مردم به تبارهای پدرتباری تعلق دارند که در قبیله‌های نام‌دار گرد آمده‌اند، و حقوق زمین، پرداخت‌های ازدواج، ادعاهای غرامت و دشمنی‌های کهن همه در امتداد همین خطوط پیش می‌روند. رهبری کسب می‌شد و به ارث نمی‌رسید: مرد بزرگ با سازماندهی مبادلات و سخن خوب نام خود را می‌ساخت. بزرگ‌ترین مبادله bugla gende بود، ضیافت بزرگ خوک‌ها که قبیله پس از سال‌ها ساختن گله‌هایش برگزار می‌کرد، هنگامی که صدها حیوان کشته می‌شد، به متحدان بازپرداخت می‌شد و رقصندگان با پرها و صدف‌ها بیرون می‌آمدند. مردان زمانی در خانه‌های مشترک مردانه می‌خوابیدند، در حالی که زنان، کودکان و خوک‌ها نزدیک باغ‌ها زندگی می‌کردند. خانه‌های خانوادگی تا حد زیادی جایگزین این ترتیب شده‌اند.

مبلغان مسیحی در کمتر از یک سال به دنبال گشت‌ها آمدند، کاتولیک‌ها در مینگندی و لوتری‌ها نزدیک کوندیاوا ساکن شدند، و تقریباً همه چیمبوها اکنون خود را مسیحی می‌دانند، بیشتر آنان در همین دو کلیسا. باورهای کهن درباره ارواح نیاکان و درباره kumo، یعنی جادوگری، هنوز از میان نرفته‌اند، و اتهام‌هایی که پس از مرگ ناگهانی مطرح می‌شود همچنان مشکلی واقعی و گاه خشونت‌آمیز است. قهوه در دهه ۱۹۵۰ وارد شد و هنوز اصلی‌ترین منبع درآمد نقدی است، اما زمین کافی برای همه وجود ندارد. چیمبوها دهه‌هاست که می‌روند، نخست به مزارع ساحلی، سپس به پورت‌موئرزبی، لائه و گوروکا، جایی که به‌عنوان بازرگانان پرتحرک، کارمندان دولتی و سیاستمداران شناخته می‌شوند. بیگانگان معمولاً آنان را با رقصندگان اسکلت‌وار می‌شناسند، که از سر تا پا با استخوان‌هایی سیاه و سفید نقاشی شده‌اند و در نمایشگاه‌های گوروکا و کوه هاگن حضور دارند. این یک سنت اجرایی کوچک در جامعه‌ای است که اتفاقات بسیار بیشتری در آن جریان دارد.