اروتیک کویجاو

کوییجائوها از کوچک‌ترین قوم‌ها در درون خانواده بزرگ کادازان-دوسون در صباح هستند و روشن‌ترین چیزی که آنان را متمایز می‌کند زبان ایشان است. کوییجائو، آن‌گونه که معمولاً نوشته می‌شود، به شاخه دوسونی از زبان‌های اوسترونزیایی شمال بورنئو تعلق دارد. این زبان با گویش‌های دیگر دوسون اشتراک بسیار دارد، اما آن‌قدر متمایز است که گویشورانش را قومی مستقل نشان دهد. زادگاه آنان منطقه کنینگائو در داخل بورنئوی مالزیایی است، دشت مرتفعی میان رشته‌کوه کراکر و ارتفاعات ترس مادی، به دور از ساحل. این سرزمین همواره مشترک بوده است. جامعه‌های مورووت، که زبان‌هایشان شاخه‌ای جداگانه را تشکیل می‌دهد، در همان ناحیه زندگی می‌کنند و شهر کنینگائو بازرگانان چینی، کارمندان دولتی مالایی و مهاجرانی از سراسر ایالت را به خود می‌کشد. زبان مالایی زبان مدرسه، دولت و بیشتر کسب‌وکارهاست و مانند تقریباً هر زبان کوچک دیگر در بورنئو، کوییجائو در خانه با آن رقابت دارد. کوییجائوها همان تحولاتی را گذرانده‌اند که سایر نقاط داخلی صباح: حکومت شرکت منشور بورنئوی شمالی بریتانیا، اشغال ژاپن در جنگ جهانی دوم، و پیوستن به مالزی در سال 1963 که جاده‌ها، مدارس و جاذبه‌ای پایدار به سوی کار مزدی در شهر را به همراه آورد.

امروزه بیشتر کوییجائوها مسیحی‌اند و میان کلیساهای کاتولیک و پروتستان تقسیم شده‌اند، و در کنار آنان اقلیتی مسلمان نیز زندگی می‌کند. جهان مذهبی کهن‌تر ناپدید نشده، بلکه در تقویم جای گرفته است. برنج زمانی چون موجودی زنده با روح خاص خود به شمار می‌رفت و کاآماتان، جشن برداشت محصول که هر ماه مه در سراسر صباح برگزار می‌شود، آن اندیشه را در قالبی به زمان حال می‌آورد که پیروان کلیسا نیز بتوانند در آن شرکت کنند: گونگ‌ها، شراب برنج که از خمره‌ها سرو می‌شود، رقص و سپاس از محصول. آنچه خارج از صباح کمتر شناخته شده، سوگیت است، اصل کادازان-دوسون مبنی بر این‌که خطای جدی، مانند زنا یا توهین بزرگ، تعادل کل جامعه را برهم می‌زند. این خطا باید با پرداختی جبران شود که به سنت معمولاً حیوانی چون خوک یا گاومیش است، پیش از آن‌که زندگی عادی از سر گرفته شود. این فولکلوری نیست که تنها برای جشنواره‌ها نگه داشته شده باشد. صباح هنوز دادگاه‌های بومی را اداره می‌کند که به اختلافات عرفی رسیدگی می‌کنند، پس آدات می‌تواند پیش روی یک رئیس بومی مطرح شود و پیامدهای واقعی به بار آورد. در زندگی روزمره، بسیاری از خانواده‌ها هنوز برنج می‌کارند و در مزارع کوچک دشت کار می‌کنند، در حالی که دیگران هر روز به کنینگائو رفت‌وآمد می‌کنند یا به کوتا کینابالو رفته‌اند. آنان پیوندهای روستایی خود را از طریق عروسی‌ها، مراسم تشییع و فصل برداشت ماه مه زنده نگه می‌دارند.