اروتیک کروبیزوی‌ها

کروبیزوی‌ها مردمی تراکی در پایین‌دست رود دانوب بودند. از اواخر سده ششم پیش از میلاد دست‌کم تا دوران رومی، میان رود و کوه‌های بالکان زندگی می‌کردند، در منطقه‌ای که امروز دوبروجا و شمال‌شرقی بلغارستان نامیده می‌شود. امروز هیچ جامعه‌ای نام آنان را ندارد. آنان در جمعیت استانی موزیای رومی جذب شدند و هیچ رشته نسبی از ایشان را نمی‌توان دنبال کرد.

ما ایشان را به‌عنوان مردمی متمایز می‌شناسیم، عمدتاً از آن رو که یونانیان کرانه دریای سیاه پیوسته از ایشان نام برده‌اند. هکاتئوس اهل میلتوس، کروبیزوی‌ها را حدود 500 سال پیش از میلاد فهرست کرد. هرودوت سه رودخانه را توصیف کرد که از کوه‌های هموس فرود می‌آمدند و از سرزمین تراکیان کروبیزی می‌گذشتند و به دانوب می‌ریختند. نویسندگان بعدی ایشان را در روستاهای پشت مستعمرات یونانی ایستروس، توموس و اودسوس جای دادند. کروبیزوی‌ها هیچ نوشته‌ای از خود برجا نگذاشتند، بنابراین هر آنچه درباره‌شان می‌دانیم از بیگانگانی می‌آید که از ساحل به سوی درون می‌نگریستند.

آنان به زبان تراکی سخن می‌گفتند. زبان تراکی شاخه‌ای از خانواده هندواروپایی بود که تقریباً به‌طور کامل در نام‌های جغرافیایی، نام‌های شخصی و چند واژه‌ای که یونانیان ثبت کرده‌اند باقی مانده است، و از این رو هیچ عنصر ویژه کروبیزی را نمی‌توان از آن جدا کرد. همسایگانشان نقشه‌ای پرجمعیت ساخته بودند: گتاها در امتداد دانوب، اودریسی‌ها و دیگر تراکیان در جنوب، سکاهایی که از استپ‌ها به دوبروجا می‌آمدند، و مستعمره‌نشینان یونانی در ساحل. بسیاری از تاریخ‌پژوهان کروبیزی‌ها را شاخه‌ای از گتاها یا خویشاوندان نزدیک ایشان می‌دانند و نویسندگان باستانی نیز این مرز را مخدوش کرده‌اند. هلانیکوس، تاریخ‌نگار یونانی، ایشان را با مردمانی دسته‌بندی کرد که باور داشتند مردگان نابود نمی‌شوند، بلکه نزد خدای زالموکسیس می‌روند. نویسندگان یونانی این باور را چنان شگفت‌انگیز یافتند که بیش از یک بار ثبتش کردند.

سرزمین ایشان قرن‌ها موضوع نزاع بود. در سده پنجم پیش از میلاد، پادشاهی اودریسی‌ها ادعای مالکیت زمین‌ها را تا دهانه دانوب داشت. در 339 پیش از میلاد فیلیپ دوم پادشاه مقدونیه، آتیاس پادشاه سکایی را در پایین‌دست دانوب شکست داد. رومی‌ها در اواخر سده نخست پیش از میلاد این منطقه را گرفتند و آن را بخشی از موزیا کردند که بعدها برای تشکیل استان سکیتیای کوچک تقسیم شد. در جایی از این توالی، کروبیزوی‌ها دیگر نامی نشدند که ارزش ثبت داشته باشد. آنچه از ایشان باقی مانده چند سطر در هرودوت و استرابون است، به‌علاوه پرسشی بی‌پاسخ برای تاریخ‌پژوهان و باستان‌شناسانی که تپه‌های مستحکم تراکی و گورهای درون سرزمین، دورتر از ساحل دریای سیاه در بلغارستان و رومانی، را مطالعه می‌کنند.