اروتیک کومی‌ها

کومی‌ها مردمی هستند که به زبان پرمی از خانواده اورالی سخن می‌گویند و در جنگل‌های شمال روسیه، در حوضه‌های رودخانه‌های ویچگدا، پچورا و بالادست کاما ساکن‌اند. سرزمین آنان منطقه تایگاست، با زمستان‌های طولانی، رودخانه‌های آرام، باتلاق‌های تورب و گستره‌هایی از درختان صنوبر که صدا را در خود می‌بلعند. اقتصاد کهن بر همین اساس شکل گرفته بود: شکار، به دام انداختن سمور و سنجاب، ماهیگیری در رودخانه‌ها و در شمال دورافتاده، پرورش گوزن شمالی. کومی‌زیریان در خود جمهوری کومی ساکن‌اند؛ کومی‌پرمیاک‌ها در جنوب‌تر و در اطراف کاما زندگی می‌کنند، در آنچه تا سال 2005 ناحیه خودمختار آنان بود و سپس در استان پرم ادغام شد؛ و کومی ایژما، شاخه‌ای شمالی که بر اثر تماس طولانی با گله‌داران گوزن شمالی نِنِتس شکل گرفته، گله‌داری را نه شغلی فرعی بلکه حرفه‌ای تعیین‌کننده نگه داشت.

زبان کومی به شاخه پرمی خانواده اورالی تعلق دارد و با زبان اودمورت خویشاوندی نزدیک، و با زبان‌های مجاری و فنلاندی خویشاوندی دورتری دارد؛ رابطه‌ای که کسانی را که گمان می‌کنند همه چیز در این بخش از روسیه باید اسلاوی باشد شگفت‌زده می‌کند. کومی‌زیریان و کومی‌پرمیاک معمولاً زبان‌های ادبی جداگانه به شمار می‌آیند، آن‌قدر به هم نزدیک که یکدیگر را متقابلاً می‌فهمند، اما جدا از هم نوشته و استانداردسازی شده‌اند. این زبان تاریخ ادبی کهن خاص خود را دارد: در قرن چهاردهم، مبلغ مذهبی استفان پرمی الفبای اصیلی به نام انبور ابداع کرد تا کتاب مقدس را پیش از آنکه خط سیریلیک سرانجام جایگزین آن شود ترجمه کند. آن مأموریت نقطه عطف مذهبی را نیز رقم زد. کومی‌ها از اواخر قرن چهاردهم به ارتودوکس شرقی مسیحی شدند و از آن زمان ارتودوکسی وابستگی غالب باقی مانده است، هرچند عادات آنیمیستی کهن، مانند حفظ روابط خوب با جنگل و آیین‌های مربوط به شکار و خانواده، در کنار کلیسا باقی ماند و در برخی جاها هنوز پابرجاست، به‌ویژه میان جماعت‌های «مؤمنان قدیمی» که پس از انشعاب قرن هفدهم به این حوضه‌های دورافتاده پناه بردند.

صنعتی‌سازی دوران شوروی توازن جمعیتی را به شدت دگرگون کرد. حوضه ذغال‌سنگ پچورا، اردوگاه‌های گولاگ که بخش عمده زیرساخت‌های منطقه را ساختند، و سپس توسعه نفت و گاز، موج‌هایی از کارگران روسی‌زبان را به سرزمین کومی‌ها آوردند و اکنون کومی‌ها در جمهوری خود در اقلیت‌اند. انتقال زبان در شهرها ضعیف شده اما در مناطق روستایی بهتر حفظ شده است، و از دهه 1990 یک احیای فرهنگی پیوسته به آموزش، نشر و کار بر روی فولکلور توجه کرده است. کومی‌ها معمولاً خود را بی‌تکلف و واقع‌بینانه معرفی می‌کنند: مردمی شمالی که زندگی‌شان را از سرزمینی سخت ساختند، زبان متمایزشان را در طول قرن‌ها فشار حفظ کردند، و هنوز اینجا هستند.