اروتیک کوماتی‌ها

کوماتی‌ها کاست بازرگانان سرزمین تِلوگو هستند: مغازه‌داران، تاجران غلات، رباخواران و جواهرفروشانی که ویترین مغازه‌هایشان کانون بازارها از دلتای گوداوری تا کوچه‌های پشتی چِنای و بنگلورو است. آنان گروهی‌اند که با یک شغل و یک روایت تعریف می‌شوند و هر دو را حفظ کرده‌اند. بسیاری امروز نام آریا وایشیا را ترجیح می‌دهند؛ ادعایی برای رتبه‌ی وایشیا در نظام چهارگانه‌ی کلاسیک، که در دوره‌ی استعمار از راه انجمن‌های کاستی و منازعات بر سر حق انجام مناسک ودایی به‌شدت پیگیرش بودند.

روایت از آنِ واساوی است. در پورانای خود جامعه، دختری کوماتی از پِنوگوندا، در آنچه امروز ناحیه‌ی گوداوری غربی نام دارد، از سوی پادشاهی خواستگاری شد. او به جای تسلیم شدن یا جنگ، به درون آتش رفت و خانواده‌های 102 تبار از او پیروی کردند. این 102 گوترا هنوز شیوه‌ی شناخت نسب کوماتی‌ها و ترتیب ازدواج‌هایشان است، واساوی کانیاکا پارامسواری هنوز الهه‌ی این کاست است، و معابدش هر جا که جامعه ساکن شده، محله‌های کوماتی‌نشین را مشخص می‌کنند. این افسانه هم‌زمان منشوری برای پرهیز از خشونت است و بسیاری از کوماتی‌ها، به‌ویژه شاخه‌ی گاوارا، آشپزخانه‌ی گیاه‌خواری دارند. برخی پژوهشگران این را، همراه با پیوند پیشنهادی میان نام کاست و شخصیت جینی گوماتشوارا، نشانه‌ی گذشته‌ی تجاری جینی می‌دانند، هرچند ریشه‌شناسی این نام همچنان محل اختلاف است.

زبان مادری تِلوگو است، زبانی دراویدی، و حتی در خانواده‌هایی که نسل‌ها در تامیل‌نادو، کارناتاکا، ماهاراشترا یا اودیشا ساکن بوده‌اند، معمولاً زبان خانه باقی می‌ماند، در حالی که زبان منطقه‌ای کار بیرون از خانه را پیش می‌برد. بخش‌های اصلی شامل گاوارا، کالینگا کوماتی‌ها در ساحل شمالی آندرا و اودیشا، و ترایوارنیکاها هستند که گرایش ویشنَوا دارند. این جامعه مدت‌ها به پایبندی استوار به مِناریکام شناخته می‌شد، یعنی ازدواج مرد با دختر برادر مادرش، عرفی که خود افسانه‌ی واساوی آن را تأیید می‌کند و در دهه‌های اخیر سست شده است.

در مدراسِ استعماری، بازرگانان کوماتی واسطه‌های برجسته‌ی کمپانی هند شرقی و رقبای بری چِتی‌ها در نزاع‌های کاستی «دست راست» و «دست چپ» شهر بودند. پوتی سریرامولو که اعتصاب غذای مرگبارش در 1952 تشکیل ایالتی تِلوگوزبان را ناگزیر کرد، کوماتی بود، و همچنین کونیجتی روسایا که بعدها وزیر ارشد ایالت آندرا پرادش شد. کلیشه‌ی قدیمی بازرگان خسیس هنوز دنبال جامعه است و هنوز آزاردهنده است: در 2017 کتابچه‌ای به زبان تِلوگو که کوماتی‌ها را «قاچاقچیان اجتماعی» خواند، گروه‌های آریا وایشیا را به خیابان کشاند. آنچه در زیر این‌ها پابرجا می‌ماند شبکه‌ی متراکمی از انجمن‌های کاستی، خوابگاه‌ها، خیریه‌ها و اعتبار است، و بخش بزرگی از دلیل اینکه جامعه‌ای کوچک این‌همه وزن تجاری دارد همین است.