اروتیک کاراتاها

کاراتاها یکی از اقوام کوچک آندیک در ارتفاعات داغستان هستند و سریع‌ترین راه برای فهم آن‌ها از راه مقیاس است. چند روستا در ناحیهٔ آخواخ در غرب روسیه، که در امتداد دره‌های رودخانهٔ آندی‌کُیسو قرار گرفته‌اند، و به زبانی سخن می‌گویند که خارج از این روستاها کسی به آن حرف نمی‌زند. خودشان را کیردی می‌نامند. تقریباً همهٔ دیگران، از جمله سرشماری شوروی و روسیه در بیشتر سدهٔ گذشته، ایشان را آوار خوانده‌اند. روستای اصلی آن‌ها، کاراتا، مرکز اداری ناحیه‌ای است که نام مردمی کاملاً دیگر را دارد، و این نشان می‌دهد که این کوهستان‌ها چقدر فشرده‌اند.

پیامد سرشماری بیش از آنچه به نظر می‌رسد اهمیت دارد. کاراتا به شاخهٔ آندیک خانوادهٔ زبان‌های قفقاز شمال‌شرقی تعلق دارد، خوشه‌ای از حدود هشت زبان که در ناحیه‌ای فشرده‌اند که می‌توان در یک صبح از آن گذشت، و برای گویندهٔ آواری قابل فهم نیست. اما آواری زبان مدرسه، موعظه و بازار ناحیه است و روسی زبان هر آن چیزی است که فراتر از آن قرار دارد، بنابراین کاراتی همان‌جایی باقی مانده که همیشه زیسته است: در خانه، سر سفره، و عملاً نانوشته. روستای توکیتا گونه‌ای دارد که آن‌قدر متفاوت است که متخصصان هنوز بر سر شمردن جداگانهٔ آن بحث می‌کنند. دلیل اینکه یک دره این تعداد زبان را در خود جای داده، انزوا به معنای کارت‌پستالی نیست، بلکه جماعت است، یعنی روستا به عنوان جامعهٔ حقوقی خودگردان با مراتع، شورا و تمایل دیرینه به ازدواج درون آن. اگر این مرزها به اندازهٔ کافی قرن‌ها حفظ شوند، گفتار در امتداد آن‌ها سخت می‌شود.

آن‌ها مسلمانان سنی مذهب شافعی هستند و ایمان در اینجا کهن و ریشه‌دار محلی است، نه تازه وارداتی. این ارتفاعات در طول جنگ طولانی قرن نوزدهم علیه فتح روسیه بخشی از امامت شامل بودند، و وابستگی صوفیانه هنوز آرام در زندگی روستایی در کنار مسجد جریان دارد. زندگی روزمره عمودی است. قطعات زمین پله‌پله روی شیب‌های غیرقابل تصور، و گوسفندانی که به مراتع زمستانی در دشت‌های داغستان برده و در بهار دوباره به بالا بازگردانده می‌شوند. زیر مدیریت شوروی این ریتم فصلی به سکونتگاه‌های دائمی دشتی متصل به روستاهای کوهستانی تبدیل شد، بنابراین بسیاری از خانواده‌های کاراتا اکنون در دو مکان هم‌زمان زندگی می‌کنند، یکی در کوهستان و دیگری نزدیک خسوی‌یورت یا کیزیل‌یورت. زبان همراه آن‌ها به پایین می‌آید و تا نسل دوم کمرنگ می‌شود. روستا تا حدی به عنوان نشانی و تا حدی به عنوان تعهد پایدار می‌ماند: مردم برای عروسی، تشییع جنازه و تابستان بازمی‌گردند، و شمار کسانی که متعلق‌اند آنجا نگه داشته می‌شود، نه در دشت.