اروتیک کالدراش‌ها

این نام یک شغل است. کالدراش از واژهٔ رومانیایی caldarar به معنای دیگ‌ساز گرفته شده، و نسل‌ها حرفهٔ آنان همین بود: کوبیدن، قلع‌اندود کردن و وصله زدن خمره‌های مسی، کتری‌ها و دستگاه‌های تقطیری که روستاها، صومعه‌ها و تولیدکنندگان براندی بدون آن‌ها نمی‌توانستند کار کنند. کاری ماهرانه و سیار بود و ریتم سال را تعیین می‌کرد: خانواده در مسیری از مشتریان سفر می‌کرد و به همان شهرها بازمی‌گشت. کالدراش‌ها از والاکیا و مولداوی برخاسته‌اند، دو امیرنشین رومانیایی که روماها از اواخر قرون وسطا تا تکمیل لغو برده‌داری در سال 1856 در آنجا در بردگی نگه داشته می‌شدند. پس از آن یکی از بزرگ‌ترین پراکندگی‌های قرن نوزدهم رخ داد. خانواده‌های کالدراش به سوی غرب به اروپای مرکزی و فرانسه، به سوی شمال به روسیه و لهستان، و از آن سوی اقیانوس اطلس به ایالات متحده، برزیل، آرژانتین و مکزیک رفتند و حرفه و نام را با خود بردند. در رومانی آن‌ها را کلدراری و در روسیه کوتلیاری می‌نامند، و در بیشتر جاها کار مس از میان رفته است، چون ظروف کارخانه‌ای و آلومینیوم آن را از رونق انداختند. فلز قراضه، تجارت خودرو، موسیقی، معاملهٔ طلا و فال‌گیری جای آن را گرفته است.

زبان رومایی آنان از گونهٔ ولاخی است، آکنده از وام‌واژه‌های رومانیایی که در آن قرن‌های بردگی فراگرفته‌اند، و از مستندترین گویش‌های زبان روما است، و به همین دلیل پیشنهادها برای یک معیار نوشتاری اغلب از آن آغاز شده‌اند. کالدراش‌ها خود را بر اساس ویتسا سازمان می‌دهند، تباری که از یک نیای مشترک ردیابی و به نام او خوانده می‌شود، و جایگاه خانواده همان جایگاه ویتسای آن است. اختلاف‌های مهم به کریس سپرده می‌شود، مجلسی از مردان محترم که سخن هر دو طرف را می‌شنوند و حکم می‌دهند، و سنگین‌ترین مجازات جریمه نیست بلکه طرد است: کسی که ماریمی، یعنی آلوده، اعلام شود، روماهای دیگر از غذا خوردن با او سر باز می‌زنند. همین ایدهٔ آلودگی در زندگی روزمره جریان دارد، جایی که ظروف، رخت‌ها و نیمهٔ بالا و پایین بدن به‌دقت از هم جدا نگه داشته می‌شوند. بیشتر کالدراش‌ها به‌طور موروثی مسیحی ارتدکس‌اند، میراثی از بالکان، هرچند کلیساهای پنطیکاستی از دههٔ 1950 به‌سرعت سراسر این جوامع را فرا گرفته‌اند و اکنون بسیاری از واعظان آنان را تأمین می‌کنند. طلا عنصر ثابت دیگر است. سکه‌هایی که به صورت گردنبند آویخته یا به عروس سنجاق می‌شوند ثروتی قابل حمل‌اند، و نمایش آن پیامی دربارهٔ خانواده است، نه دربارهٔ شخصی که آن را بر تن دارد.