اروتیک قبایلی‌ها

کابیل‌ها مردم کوهستان جرجره در الجزایرند، گروهی بربر (آمازیغ) که روستاهایشان بر ستیغ‌های کابیلیا، در حدود صد مایلی شرق شهر الجزایر، تنگاتنگ گرد آمده‌اند. آنچه آنان را متمایز می‌کند نه یک ویژگی واحد، بلکه یک شیوهٔ کامل خودگردانی است. روستای کابیلی، یا تادارت، بر پایهٔ مجلسی از سرپرستان خانوارها به نام تاجماعت اداره می‌شود که در گذشته قانون عرفی خود، یعنی قانون، را می‌نوشت، جریمه‌ها را تعیین می‌کرد، دشمنی‌های خونی را فیصله می‌داد و کار جمعی را سازمان می‌داد. فرانسوی‌ها این منطقه را دیرهنگام، در سال 1857، فتح کردند، آن هم تنها پس از نبرد روستا به روستا، و الجزایر مستقل نیز همان سرسختی را در انتظار خود یافت. «بهار بربر» در سال 1980، که با ممنوع کردن سخنرانی‌ای دربارهٔ شعر کهن کابیلی از سوی دولت آغاز شد، و «بهار سیاه» در سال 2001، که نیروهای امنیتی بیش از صد معترض را کشتند، دو تاریخی‌اند که هر کابیلی می‌شناسد. زبانی که برایش جنگیدند، یعنی تاقبایلیت، به شاخهٔ بربری شمالی از خانوادهٔ آفروآسیایی تعلق دارد، در کنار شاوی، شلحی و ریفی زبانی خواهر است و نه گویش، و امروزه بیشتر با حروف لاتین و با نظام نگارشی‌ای نوشته می‌شود که مولود معمری، رمان‌نویس، استانداردش کرد. تامازیغت در سال 2002 زبان ملی الجزایر و در سال 2016 زبان رسمی آن شد، که به حساب کابیل‌ها هر دو دیر و با اکراه بود.

تقریباً همهٔ کابیل‌ها مسلمان سنی و پیرو مذهب مالکی‌اند، اما زندگی دینی در اینجا از دیرباز به واسطهٔ تبارهای اولیای محلی، یعنی مرابطان، و به واسطهٔ روستا شکل گرفته است، نه هیچ مرجع دینی مرکزی، و همین بخشی از دلیل آن است که کابیلیا خاستگاه سکولاریسم الجزایری شد و از دهه 1990 نیز خاستگاه اقلیتی کوچک اما پرتوجه از مسیحیان انجیلی. خود این سرزمین، سرزمین زیتون و انجیر است: دامنه‌های پلکانی، خانه‌های سنگی بی‌ملات با بام‌های سفالی، روغنی که در زمستان گرفته می‌شود، کُسکُسی که با دست ورز داده می‌شود. نقره‌کاران آث ینی زیورآلات میناکاری و مرجان‌نشانی می‌سازند که زنان مسن هنوز به‌صورت مجموعه‌های سنگین به تن می‌کنند، و سفالگران معاتقه و آث خیر کاسه‌هایی را با همان نقش‌مایه‌های هندسی‌ای نقاشی می‌کنند که بر لباس‌های سنتی زنان دیده می‌شود. واژهٔ زواو از کنفدراسیون ایگاواون در کابیلیای بزرگ به ارتش‌های اروپایی راه یافت، که فرانسوی‌ها نخست مردان آن را به خدمت گرفتند. مهاجرت به فرانسه از اوایل سدهٔ بیستم آغاز شد و امروز در پاریس و مارسی جوامع کابیلی چنان بزرگی زندگی می‌کنند که این مهاجران، سیاست، موسیقی و اقتصاد سرزمین مادری را شکل می‌دهند. خوانندگانی چون ادیر، لونس معطوب و آیت منقلات آن دلتنگی مهاجران و خشم سیاسی را به مجموعه‌ای از ترانه‌ها بدل کردند که برای بسیاری از کابیل‌ها نقش ادبیات ملی راستین را دارد.