اروتیک جینگپوها

جینگپو مردمی کوهستانی در حوضه‌ی بالایی رودخانه‌ی ایراوادی هستند که در ارتفاعات پراکنده‌اند، جایی که ایالت کاچین میانمار با استان یوننان و باریک‌ترین بخش‌های شرقی ایالت آروناچال پرادش هند به هم می‌رسند. در میانمار معمولاً آنان را شاخه‌ی غالب گروه گسترده‌تر کاچین می‌شمارند، برچسبی که چند قوم مرتبط با یکدیگر (لیسو، راوانگ، لائوو، لاسید و زایوا) را در بر می‌گیرد که سرزمین و تاریخ سیاسی مشترک دارند، اما همیشه زبان مادری یکسان ندارند. خود زبان جینگفو در شاخه‌ی سال از خانواده‌ی چینی-تبتی قرار دارد و نزدیکی آن به زبان‌های بودو-گارو در آسام بیش از نزدیکی‌اش به زبان برمه‌ای است. این موضوع نشان می‌دهد این جوامع تا چه اندازه جابه‌جا شده‌اند و حضورشان در هیمالیای شرقی چقدر دیرینه است.

جامعه‌ی جینگپو بر پایه‌ی تبارهای پدرتبار بنا شده است، و نظام قدیمی‌تر گومسا و گوملائو، یعنی تقریباً نظم اشرافی-زعامتی در برابر نظمی برابرخواه‌تر، موردی است که انسان‌شناس بریتانیایی ادموند لیچ را مشهور کرد. نکته‌ی او این بود که همان روستاها در طول نسل‌ها میان این دو نوسان داشته‌اند، که اصلاحی سودمند بر این تصور است که مردمان کوهستانی ایستا هستند. ازدواج در نظام سنتی از مرزهای سختی میان تبارهای دهنده‌ی زن و گیرنده‌ی زن پیروی می‌کند، ترتیبی که روستاها را به همان اندازه که از هم متمایز می‌کند، به هم پیوند می‌دهد.

آنیمیسم همچنان دستور زبان دینی زیربنایی است، یعنی آرام‌سازی ارواح نات که به خانوارها، مزارع، رودخانه‌ها و نیاکان وابسته‌اند. با این حال، مبلغان باپتیست آمریکایی که از اواخر قرن نوزدهم آمدند، بخش بزرگی از جمعیت کاچین را به مسیحیت گرویدند و مسیحیت اکنون دین آشکار بسیاری از جوامع جینگپو در میانمار است. این دو لایه بیشتر همزیستی دارند تا رقابت؛ هدایای نات پیرامون تولد، بیماری و برداشت محصول ادامه دارد، حتی جایی که مراسم یکشنبه جای تقویم آیینی قدیمی را گرفته است.

رویداد عمومی شاخص مانائو است، جشنواره‌ای چندروزه که در آغاز به پیروزی، صلح یا گذارهای بزرگ جمعی پیوند داشت و حول ستون‌های بلند نقاشی‌شده و رقص‌های حلقه‌ای برگزار می‌شود که ناو شاونگ با پرهای آراسته رهبری‌شان می‌کند. در سوی چینی مرز، جینگپو یکی از ملیت‌های اقلیت شناخته‌شده‌ی یوننان است، جایی که جشنواره در برنامه‌های فرهنگی دولت ادغام شده است. در ایالت کاچین، جشنواره به معنای قدیمی‌اش نزدیک‌تر مانده است، معنایی که دهه‌ها درگیری مسلحانه میان سازمان استقلال کاچین و ارتش میانمار آن را تیزتر کرده است. این درگیری زندگی جینگپو را، از آوارگی و پراکندگی در سرزمین‌های دیگر تا احساس سیاسی‌شده‌ی هویت، بیش از هر سنت کهنی شکل داده است.