اروتیک آیینگارها

غالباً پیش از آنکه ایینگاری لب به سخن بگشاید، می‌توان او را بازشناخت. نامام بر پیشانی، با خطوط سفید گلی که گرد خط مرکزیِ سرخ یا زرد کشیده می‌شوند، نشانه‌ی ارادت به ویشنو است. ایینگارها براهمه‌های تامیل‌زبان‌اند که بیش از مکان، با اعتقاد به هم پیوسته‌اند. آنان از سنت سری وایشنوا پیروی می‌کنند که راماانوجا شکل داد؛ تاریخ‌های سنتی او ۱۰۱۷ تا ۱۱۳۷ است. تعلیم او، ویشیشتادواییتا یا غیردوگانگی مشروط، بر این است که ارواح و جهان واقعی و متمایز از خدایند، اما کاملاً به او وابسته‌اند. همین، ایینگارها را از ایرها متمایز می‌کند؛ ایرها که شمارشان بیشتر است، براهمه‌های تامیل‌اند که بیشترشان اسمارتاها هستند و از آدواییتای شانکارا پیروی می‌کنند.

سرزمین اصلی آنان تامیل‌نادو و معابد بزرگ ویشنو در آن است: سریرانگام بر جزیره‌اش روی کاوِری، کانچیپورام، و تیروپاتی که درست آن‌سوی مرز آندرا پرادش قرار دارد. راماانوجا سال‌ها در تبعید در ملوکوته در کارناتاکا بسر برد. ماندیام ایینگارهای آنجا پس از قرن‌ها زیستن میان گویندگان کانادا، هنوز در خانه به گویشی تامیلی سخن می‌گویند، و به خانواده‌های هبار ایینگار، شاخه‌ی دیگری در کارناتاکا، نانوایی‌های ایینگاری نسبت داده می‌شود که در سراسر بنگلورو دیده می‌شوند. تامیل زبانی دراویدی است، اما گفتار ایینگارها واژگان ویژه‌ی خود را دارد: بسیاری از غذاها پسوند آمودو را می‌گیرند که به معنای شهد است، پس راسم می‌شود ساتاموذو. دانشمندان ایینگار در سده‌های میانه به مانی‌پرابالام می‌نوشتند، آمیزه‌ای از تامیلی و سانسکریت، زیرا این سنت وداهای سانسکریت و سروده‌های تامیلیِ آلوارها را که در دیویا پرابندام گرد آمده‌اند، به یک اندازه مقدس می‌داند. هنوز آن ابیات تامیلی در آیین‌های معبد خوانده می‌شوند.

ژرف‌ترین شکاف جامعه میان وادکالای و تنکالای است، دو مکتب شمالی و جنوبی که در سده‌های پس از راماانوجا از هم دور شدند. دو جانور این بحث را خلاصه می‌کنند. معلمان وادکالای، پیرو ودانتا دسیکا، متعبد را به بچه‌میمونی تشبیه می‌کنند که باید به مادرش چنگ بزند. معلمان تنکالای، پیرو مانوالا ماموئیگال، متعبد را به بچه‌گربه‌ای تشبیه می‌کنند که مادرش در دهانش حمل می‌کند و با فیض نجات می‌یابد، بی‌هیچ تلاشی از جانب خود. این شکاف را می‌توان روی پیشانی دید: نامام وادکالای به شکل U است و نامام تنکالای تا روی بینی پایین می‌آید. این اختلاف به دادگاه نیز کشیده شده، در نزاع بر حقوق معابد، از جمله اینکه فیل معبد کدام نشان را باید بر خود داشته باشد.

در آیین رسمی آغاز کیش متعبد که سامااشرایانام نامیده می‌شود، نشان‌های داغِ صدف و چرخ ویشنو بر شانه‌ها فشرده می‌شود. در سده‌ی بیستم، سیاست ضدبراهمایی در تامیل‌نادو به حرکت پیوسته به سوی بنگلورو، ممبئی، دهلی و سپس آمریکای شمالی کمک کرد. امروز بیشتر ایینگارها حرفه‌ای‌های شهری‌اند که آداب کهن را برای عروسی، مراسم نخ مقدس و نیایش در خانه نگه می‌دارند.