اروتیک اراویسک‌ها

اراویسکی‌ها قومی کلتی در میانهٔ رود دانوب بودند که از حدود قرن دوم پیش از میلاد، در کرانهٔ راست رود و حوالی بوداپست امروزی، تا زمانی زیستند که نظام ایالتی رومی آنان را به‌عنوان یک جامعهٔ مستقل از میان برد؛ این روند در خلال قرن دوم میلادی رخ داد. ایشان به‌عنوان یک قوم هیچ نسلی ندارند؛ آنچه از آنان باقی مانده باستان‌شناختی است و بیشترش زیر پایتخت مجارستان قرار دارد. مرکز ایشان oppidum تپهٔ گلرت بود، با کارگاه‌های تابان که در دشت پایین آن گسترده بودند، شهری تپه‌ای و مستحکم از سفالگران و فلزکاران که بر فراز گذرگاه رودخانه‌ای مناسب قرار داشت. دانوب مرز شرقی ایشان و دلیل اهمیتشان بود: آن سوی رود دشتی گشوده قرار داشت که بعدها در اختیار سارماتی‌های یازیگ بود، در حالی که در بالادست رود و در درون سرزمین، گویشوران دیگر کلتی یعنی آزالی‌ها و بوی‌ها جای داشتند. زبان خودشان عملاً از میان رفته است. از آن تنها نام‌های شخصی و نوشته‌های روی سکه‌ها باقی مانده که کلتی قاره‌ای خوانده می‌شوند، هرچند تاسیتوس با همراه کردن ایشان با اوسی‌ها در شمال، مسئله را مبهم کرد و اعتراف کرد که نمی‌تواند تشخیص دهد کدام گروه به سرزمین دیگری کوچ کرده است، زیرا این دو زبان و آداب مشترک داشتند.

و سکه‌هایشان آنان را متمایز می‌کند. ایشان در مرحله‌ای متأخر از سنت ضرب سکهٔ کلتی و با آگاهی آشکار از روم، نقره را بر الگوی دنارهای جمهوری روم ضرب کردند و آن را با حروف لاتین و نام خود، RAVIS و IRAVISCI، به‌همراه نام افرادی چون Ansali مُهر زدند. تولید پولی که رومی به نظر می‌رسید و نام خویش را بر آن می‌نهادند، در دهه‌هایی که پیش از ورود گستردهٔ روم رخ داد، اتفاقی از سر ذوق نبود. لشکرکشی‌های آگوستوس و شورش پانونیا در سال‌های 6 تا 9 میلادی به استقلال ایشان پایان داد. تپهٔ گلرت رها شد، جمعیت به‌عنوان civitas Eraviscorum و زیر اداره‌ی رومی بازسازمان یافت، و مرکز منطقه‌ای به Aquincum منتقل شد که بعدها پایتخت Pannonia Inferior و امروز محله‌ای کاوش‌شده در اوبودا است. مردان ایشان به یگان‌های کمکی پیوستند. هویت ایشان در آنچه زنانشان می‌پوشیدند بیش از همه دوام آورد، و همین جزئیات است که شایستهٔ به یاد سپردن است: در سنگ‌نگاره‌های گوری که یک قرن یا بیشتر پس از فتح تراشیده شده‌اند، زنان اراویسکی در لباس بومی و نه رومی دیده می‌شوند، با گیره‌های سنگین در هر دو شانه سنجاق شده، با کمربند فلزیِ کارشده، سرپوش‌دار و دست‌بند به دست، کنار شوهرانی ایستاده‌اند که تونیک‌های رومی بر تن و نام‌های لاتین دارند. تا سدهٔ سوم حتی آن تمایز نیز از میان رفته بود.