اروتیک تاتارهای کادوم

تاتارهای قدوم نام خود را از یک مکان گرفته‌اند، نه از یک تبار خانوادگی. قدوم شهری کهن در کنار رود موکشا در آنچه اکنون استان ریازان نامیده می‌شود، است. این شهر قرن‌ها لنگرگاه استقرار تاتاری در مرز غربی دورافتادهٔ جهان ترک‌زبان ولگا بود، در منطقهٔ مرزی جنگل‌استپ مشچرا، همان منطقه‌ای که نام تاتارهای میشار را به آن داد. همسایگانشان روستاهای روسی و جوامع موردوین موکشا بودند. زبان تاتاری رایج اینجا به گویش غربی یا میشار یک زبان ترکی قپچاقی تعلق دارد. تاتارهای قازان می‌توانند گفتار میشار را از روی صامت‌هایش تشخیص دهند: گویشوران از ch سخت یا ts استفاده می‌کنند، جایی که گفتار قازانی آوای نرم‌تری دارد. روسی زبان دوم همگانی است. کسانی که هویت تاتاری خود را حفظ کرده‌اند، مسلمانان سنی مذهب حنفی‌اند. در روستاهایشان مسجد، ملا و جشن‌های اورازا و قربان بایرام از دیرباز آهنگ سال را تعیین کرده‌اند، در کنار تقویم کشاورزی.

آنچه قدوم را در قرون حکومت مسکوی متمایز می‌کرد، خدمت بود. همچون تمنیکوف و کاسیموف در همان نزدیکی، این شهر خانهٔ تاتارهای خدمتگزار بود: مرزاها و پیروانشان که در ازای خدمت سواره‌نظام در برابر یورش‌های استپ، زمین از تزار می‌گرفتند. این پیمان در اواخر قرن هفدهم فرو ریخت. فرمان‌هایی در دوران تزار فئودور سوم، که بعدها در زمان پیتر کبیر گسترش یافت، به زمین‌داران مسلمانی که دهقانان ارتدوکس داشتند گفت که یا غسل تعمید بپذیرند یا آن املاک را از دست بدهند. این فرمان‌ها خانواده‌ها را از هم جدا کرد. برخی از تبارهای مرزا مسیحی شدند و در اشرافیت روسیه جذب شدند. دیگران به ایمان خود وفادار ماندند، امتیاز را رها کردند و به سوی جایگاه دهقانان عادی دولتی فرو رفتند. بسیاری با پیشروی مرز به شرق کوچ کردند و نوادگانشان در استقرار روستاهای میشار در ولگای میانی و جنوب اورال یاری رساندند. امروز قدوم مرکز ناحیه‌ای آرام است و تاتارهای قدوم معمولاً جزئی از جمعیت گستردهٔ میشار به شمار می‌روند. با این حال، داستان کهن سواران مرزی، واگذاری زمین و انتخاب اجباری میان ایمان و دارایی، در شیوهٔ روایت تاریخ میشار محوری است.