اروتیک آلمانی‌های کارپات

آلمانی‌های کارپات نامی است که بسیار دیرتر از خود این مردم پدید آمد. برای سده‌ها، آلمانی‌زبانانِ آنچه امروز اسلواکی است، خود را مردم پرسبورگ، زیپسر یا معدن‌چیانِ هاوئرلند می‌دانستند. آنان در سه منطقهٔ جدا از هم زندگی می‌کردند که کوه‌ها، گویش‌ها و فاصله‌ها آن‌ها را از هم جدا نگه می‌داشت. تاریخ‌نگار رایموند فریدریش کایندل اصطلاح گسترده‌تر را ساخت. این اصطلاح زمانی جا افتاد که فروپاشی اتریش-مجارستان این جامعه‌ها را در چکسلواکی نوپا قرار داد، همراه با روستاهای کوچک‌تر آلمانی در روتنیای کارپات، که امروز زاکارپاتیا نام دارد و در منتهی‌الیه غرب اوکراین قرار دارد.

بیشتر نیاکان آنان در سده‌های میانه به این سرزمین آمدند. پادشاهان مجارستان آنان را فراخواندند تا شهرها بسازند، جنگل را پاک کنند و سنگ معدن استخراج کنند، و این نیاز پس از آنکه یورش مغول در سال 1241 پادشاهی را ویران کرد، فوری‌تر شد. هاوئرلند هنوز نشان این پاک‌سازی را در خود نامش دارد که از پسوند -hau در نام روستاهایش گرفته شده است. تازه‌واردان به شهروندان شهرهای معدنی بدل شدند: کرمنیتسا که ضرابخانه‌اش از سدهٔ چهاردهم سکه ضرب می‌کند، بانسکا اشتیاونیتسا که سرشار از نقره است، و بانسکا بیستریتسا که سرشار از مس است. در منطقهٔ اسپیش، زیپسرها اتحادیه‌ای از شهرهای خودگردان را با قانون‌نامه‌ای ویژهٔ خود اداره می‌کردند. گروهی از آن شهرها بیش از سه سده در گرو تاج لهستان بودند، به‌عنوان تضمین وامی سلطنتی. این سه منطقه هیچ‌گاه با هم یکی نشدند و این در گفتار شنیده می‌شود. آلمانیِ اطراف براتیسلاوا به سوی گویش اتریشی گرایش داشت، در حالی که زیپس و دره‌های معدنی گویش‌های متمایز خود را حفظ کردند. تقریباً همه نیز با زبان اسلواکی یا مجاری از پس کارهایشان برمی‌آمدند.

دین هم بر پایهٔ خطوطی مشابه تقسیم شد. اصلاحات پروتستانی زود به زیپس و شهرهای معدنی رسید و جماعت‌های لوتری در برابر ضداصلاحات پایداری کردند. کلیسای چوبی‌ای که آنان در زمانی ساختند که کلیساهای پروتستان باید از چوب ساخته و بیرون از دیوارهای شهر نگه داشته می‌شدند، هنوز در کژماروک برپاست. با این حال، کاتولیک‌ها در مجموع گروه بزرگ‌تر باقی ماندند.

سدهٔ بیستم، چند سده استقرار را در کمتر از یک دهه از میان برد. در جریان جنگ، حزب آلمانیِ فرانتس کارماسین زندگی سازمان‌یافتهٔ جامعه را به آلمان نازی و به دولت دست‌نشاندهٔ اسلواکی پیوند زد. با نزدیک شدن ارتش سرخ در اواخر سال 1944، مقامات آلمانی بیشتر آلمانی‌های کارپات را به غرب کوچ دادند. بسیاری از کسانی که کوشیدند به خانه بازگردند در اردوگاه‌های بازداشت نگه داشته شدند، بر اساس فرمان‌های بنش اموالشان را از دست دادند و اخراج شدند. در ژوئن 1945، سربازان چکسلواکی در پرژروف بیش از دویست پناهنده را که در راه بازگشت به خانه بودند کشتند، از جمله کودکان. امروز چند هزار نفر در اسلواکی هنوز ملیت آلمانی خود را اعلام می‌کنند، انجمن‌های کوچک ترانه‌ها و گویش‌ها را زنده نگه می‌دارند و بیشتر نوادگان آنان در آلمان و اتریش زندگی می‌کنند.