اروتیک درزی

آنچه درزی‌ها را به هم پیوند می‌دهد سوزن است، نه سرزمین مشترک یا زبان مادری واحد. این نام از واژهٔ فارسی به معنای خیاط گرفته شده که از درز، یعنی محل دوخت، ساخته شده است. در سراسر شمال و غرب آسیای جنوبی، این نام جماعتی موروثی را نشان می‌دهد که خانواده‌هایشان نسل اندر نسل لباس بریده و دوخته‌اند. درزی‌ای در لکهنو و درجی‌ای در احمدآباد ممکن است به شیوه‌های متفاوت عبادت کنند، به زبان‌های متفاوت سخن بگویند و هرگز با خانواده‌های یکدیگر وصلت نکنند. با این حال هر دو به طبقه‌ای تعلق دارند که حرفه‌ای یکسان و جایگاهی یکسان در اقتصاد روستا و بازار آن را تعریف می‌کند.

نخستین شکاف، دینی است. درزی‌های مسلمان بیشتر در اوتار پرادش، بیهار و مناطق همسایه زندگی می‌کنند و بسیاری از ایشان نام خانوادگی ادریسی را به کار می‌برند. این انتخاب آگاهانه است. در سنت اسلامی، پیامبر ادریس نخستین کسی بود که جامه دوخت، و از این رو به حرفه‌ای که در نظام طبقاتی محلی اغلب در رده‌های پایین قرار دارد، حامی‌ای از بلندترین مرتبه می‌بخشد. جماعت‌های خیاط هندو قدیسان خود را دارند. در ماهاراشترا، شیمپی‌ها نامدیو را، شاعر و قدیس مراتی سده‌های میانه و از چهره‌های جنبش عبادی وارکری که سروده‌هایش بعدها وارد کتاب مقدس سیک‌ها شد، از آن خود می‌دانند. در راجستان و گجرات، بسیاری از خانواده‌های درجی خود را پیپا کشاتریا می‌نامند، به نام پیپا، فرمانروای راجپوتی که تاج و تخت را برای زندگی عبادی رها کرد. در نپال طبقهٔ متناظر دامای‌ها هستند، خیاطانی که سنتاً در دستهٔ نوازندگان عروسی نیز می‌نوازند.

زبان از منطقه پیروی می‌کند نه از طبقه: اردو و هندی در شمال، گجراتی، مراتی یا راجستانی در غرب، پنجابی و سندی آن سوی مرز. ازدواج سنتاً در درون جماعت مانده است و شاخه‌های هندو و مسلمان حلقه‌های ازدواج جداگانه‌ای دارند. تجزیهٔ شبه‌قاره در 1947 خانواده‌های مسلمان را از هم جدا کرد، و درزی‌ها اکنون در پاکستان و هند گروهی صنعتگر و به‌رسمیت‌شناخته‌شده‌اند.

کار سریع‌تر از هویت تغییر کرده است. لباس‌های آماده و خطوط تولید پوشاک کارخانه‌ای بخش بزرگی از کار خیاط محله را گرفته‌اند و بسیاری از درزی‌های جوان‌تر به مشاغل دیگر روی آورده‌اند. با این همه، مغازهٔ کوچکی که در آن چرخ خیاطی هست و متر خیاطی بر گردن صاحبش آویزان است، بخشی از زندگی روزمرهٔ کوچه و خیابان است. شلوغ‌ترین زمان آن فصل عروسی است، وقتی که بلوز ساری، شروانی و لباس سالوار کمیز باید به اندازهٔ تن دوخته شوند. در بسیاری از ایالت‌های هند، درزی‌ها در شمار طبقات عقب‌ماندهٔ دیگر ثبت شده‌اند، جایگاهی که دسترسی به آموزش و استخدام دولتی را شکل می‌دهد.