اروتیک چنچو

چنچوها مردمی جنگل‌نشین در تپه‌های نالامالا هستند، رشته‌ای بلند از جنگل‌های خشک برگ‌ریز که در امتداد شرق فلات دکن از میان تلنگانا و آندرا پرادش به سوی جنوب کشیده شده است. آنچه آن‌ها را متمایز می‌کند، رابطه‌ای کاربردی با همان جنگل است که تقریباً هر تلاشی برای پایان دادن به آن را پشت سر گذاشته است. نسل‌ها با گردآوری زندگی کرده‌اند، نه با کشاورزی: ریشه‌ها و غده‌ها، گل ماهوا، تمرهندی، میوه‌های وحشی و بالاتر از همه عسل، که صخره‌نوردانی که هنوز در محل به این کار شهرت دارند آن را با دود و طناب از دیواره‌های صخره‌ای و درختان بلند برداشت می‌کنند. محصول دیگر جنگل که اقتصاد آن‌ها را تعریف می‌کند، صمغ کارایا است که از تنه درختان Sterculia گرفته و فروخته می‌شود و در بیشتر قرن بیستم اصلی‌ترین راه تبدیل دانش جنگل به پول بود. سکونتگاه‌های آن‌ها خوشه‌های کوچکی از خویشاوندان به نام پنتا هستند که کنار رودخانه‌ها و یال‌ها پراکنده‌اند، نه مانند روستاهای دشتی.

زبان چنچو زبانی دراویدی است که آن‌قدر به تلوگو نزدیک است که زبان‌شناسان بر سر این‌که اصلاً زبانی جدا محسوب شود یا نه بحث کرده‌اند؛ تقریباً همه چنچوها تلوگو را هم صحبت می‌کنند. دین نیز به شکلی مشابه است: در حاشیه‌ها به‌روشنی هندو است، اما مرکز ثقل آن در خدایان تپه و جنگل است. چنچوها با واسطه چنچو لاکشمی، زنی از قوم چنچو که خدای سری‌شایلم او را به همسری گرفت، خویشاوندی مستقیم با شیوا ادعا می‌کنند و این ادعا وزن واقعی دارد: در معبد بزرگ مالیکارجونا در سری‌شایلم، مردان چنچو نقش‌ها و حقوق دسترسی عرفی دارند که دیگران ندارند. ازدواج میان آنان عموماً امری از روی انتخاب بوده نه ترتیب خانوادگی، ازدواج میان عمه‌زاده‌ها و دایی‌زاده‌ها رایج بوده و جدایی و ازدواج مجدد بار ننگ اندکی داشته است؛ همین بخشی از دلیلی بود که انسان‌شناس کریستوف فون فورر-هایمندورف را در دهه 1940 به سوی آنان کشاند و مطالعه‌اش را به مرجعی استاندارد بدل کرد. نقاط عطف دشوارتر بعدها آمد. قانون حیات وحش شکار قانونی را پایان داد، ذخیره‌گاه ببر ناگارجوناساگار-سری‌شایلم نقشهٔ حفاظتی بر قلمروشان کشید و خانواده‌ها را از مناطق هسته‌ای بیرون راند، و دولت آنان را در شمار آسیب‌پذیرترین گروه‌های قبیله‌ای‌اش طبقه‌بندی کرد؛ عنوانی که هم کمک به همراه دارد و هم مداخلهٔ مدیریتی ناخواسته‌ای بسیار. امروز جمعیت‌شان اندک است و در حد ده‌ها هزار نفر، و میان خانوارهایی که هنوز در جنگل کار می‌کنند و کسانی که در حاشیه‌اش ساکن شده و به کار مزدی و کشاورزی مشغول‌اند تقسیم شده است.