اروتیک ژوانگ‌ها

ژوانگ‌ها بزرگ‌ترین اقلیت قومی چین هستند، با جمعیتی در حدود هجده میلیون نفر که عمدتاً در منطقه کارستی گوانگشی در جنوب زندگی می‌کنند. این چشم‌انداز اهمیت دارد: قله‌های سنگ‌آهکی، دره‌های رودخانه‌ای، و برنج‌کاری پلکانی روی شیب‌هایی که کشت‌پذیر به نظر نمی‌رسند و با این حال دو هزار سال است زیر کشت‌اند. ژوانگ‌ها بنا بر سنتی ریشه‌دار، کشاورزان برنج آبی هستند و بخش بزرگی از فرهنگ مادی، تقویم آیینی و چیدمان روستاهایشان هنوز بر اساس چرخه کشاورزی سال پیش می‌رود، نه تقویم رسمی.

از نظر زبانی، ژوانگ‌ها در بخش چینی خانواده‌ای بسیار بزرگ‌تر جای می‌گیرند. زبان ژوانگی به شاخه کرا-دای تعلق دارد، همان شاخه‌ای که تایلندی و لائوسی به آن تعلق دارند؛ یعنی نزدیک‌ترین خویشاوندان زبانی‌شان در آن سوی مرزهای جنوبی زندگی می‌کنند، نه در میان همسایگان هان که احاطه‌شان کرده‌اند. زبان واحد ژوانگی وجود ندارد، بلکه زنجیره‌ای از زبان‌های خویشاوند است؛ ژوانگی شمالی و جنوبی همیشه برای یکدیگر قابل فهم نیستند، و شکل نوشتاری استانداردشده با حروف لاتین ساخته قرن بیستم است. خط ژوانگی قدیم‌تر، نویسه‌های چینی را وام گرفته و بازسازی کرده و به خطی به نام ساوندیپ، یعنی «نویسه‌های خام»، تبدیل کرده بود که پژوهشگران هنوز در حال فهرست‌برداری از آن هستند.

دین جایی است که جدایی این گروه از جریان اصلی هان بیش از همه آشکار است. مویزم، دین بومی ژوانگ‌ها که گاهی شی‌گونگیسم نیز نامیده می‌شود، بر محور آفریننده‌ای به نام بولوتوئو است و متخصصان آیینی آن با خواندن از نسخه‌های خطی که درون تبارها به ارث رسیده، میانجی‌گری می‌کنند. این دین طی قرن‌ها عناصر دائویی و بودایی را جذب کرد بی‌آنکه خود در آن‌ها حل شود. تکریم نیاکان همه‌چیز را دربرمی‌گیرد؛ باور عملی به ارواحی که به تپه‌ها، رودخانه‌ها و درختان کهن مشخصی پیوسته‌اند نیز چنین است. طبل برنزی که نیاکان ژوانگ از دوران کشورهای متخاصم ریخته‌اند، هنوز یک شیء آیینی است نه یک اثر موزه‌ای.

جشنواره سالانه سانیوئه‌سان، که در روز سوم ماه سوم قمری برگزار می‌شود، چهره عمومی فرهنگ ژوانگ برای غریبه‌هاست: مسابقات آوازخوانی متقابل میان دختران و پسران جوان، برنج چسبناک رنگ‌شده با پنج رنگ، و دلدادگی‌ای که از نظر تاریخی به جایی می‌رسید. کم‌دیده‌تر از بیرون، جریان زیرین مادرتباری در برخی زیرگروه‌های ژوانگ است، پایداری بولوفوجیا، یعنی رسمی که طی آن عروس تا باردار نشود به‌طور دائمی به خانه شوهرش نمی‌رود، و شبکه‌ای از متخصصان فنگ‌شویی، استادان آواز و گیاه‌درمانان که اقتداری موازی با ساختار رسمی روستا دارند. ژوانگ‌ها مدت بسیار طولانی درون دولت چین بوده‌اند و، بنا بر معیارهای خودشان، هنوز کاملاً جزئی از آن نیستند.