اروتیک آمیس‌ها

قوم آمیس بزرگ‌ترین گروه از اقوام بومی به‌رسمیت‌شناخته‌شدهٔ تایوان است که در امتداد سواحل شرقی جزیره و در دره‌ای طولانی و شکافی که میان کوهستان ساحلی و کوهستان مرکزی کشیده شده، متمرکزند. سرزمین آن‌ها نواری باریک از ساحل اقیانوس آرام، دشت‌های رودخانه‌ای و درون‌سرزمینی پرشیب است، جغرافیایی که مردمی را شکل داده که ماهی می‌گیرند، برنج آبی می‌کارند و از نظر تاریخی میان دریا و دشت سیلابی رفت‌وآمد داشته‌اند، نه به‌سوی ارتفاعاتی که همسایگان درون‌بومی‌شان ترجیح می‌دهند. بیشتر آمیس‌ها در شهرستان‌های هوالین و تایتونگ زندگی می‌کنند، با جماعت‌های قابل‌توجهی که اکنون در تایپه و کائوسیونگ هستند، حاصل دهه‌ها مهاجرت کارگری به سوی شهرهای صنعتی تایوان.

زبان آمیس به شاخهٔ فورموزی از خانوادهٔ زبان‌های استرونزیایی تعلق دارد، همان خانوادهٔ گستردہ‌ای که فیلیپین، اندونزی، ماداگاسکار و اقیانوس آرام را دربر می‌گیرد. زبان‌شناسان عموماً تایوان را خاستگاه استرونزیایی می‌دانند، و این باعث می‌شود آمیس و زبان‌های خواهر فورموزی آن تقریباً کهن‌ترین خویشاوندان بازماندهٔ این خانواده باشند. در خود زبان آمیس گویش‌های منطقه‌ای به‌رسمیت‌شناخته‌شده‌ای وجود دارد که به‌طور کلی به گونه‌های شمالی، مرکزی، ساحلی و جنوبی تقسیم می‌شوند، و تفاوت‌های میان آن‌ها آن‌قدر واقعی است که گویشوران دو سر متضاد این سرزمین گاهی در نیمهٔ راه، با زبان ماندارین، با یکدیگر تفاهم می‌کنند.

جامعهٔ آمیس مادرتبار است، به شیوه‌ای که هنوز به‌طور معناداری ارث و زندگی خانوادگی را شکل می‌دهد: مالکیت و نام خانه از طریق مادر منتقل می‌شود و مرد متأهل به‌طور سنتی به خانهٔ خانوادهٔ همسرش می‌رود. در تقاطع با این نظم خانگی که حول زن استوار است، نظام گروه‌های سنی مردانه قرار دارد که در آن مردانی از یک گروه همسال در طول زندگی‌شان از طریق رتبه‌های نام‌گذاری‌شده با هم پیش می‌روند و در هر مرحله وظایف جمعی نسبت به روستا دارند. این دو نظام با یکدیگر در تضاد نیستند؛ بلکه جهان را میان خود تقسیم می‌کنند.

Ilisin سالانه (که معمولاً جشن برداشت محصول ترجمه می‌شود و در ژوئیه یا اوت، بسته به روستا، برگزار می‌شود) مرکز عمومی زندگی آمیس است، رویدادی چندروزه با رقص و آواز رتبه‌بندی‌شده و پیشرفت رسمی در گروه‌های سنی. این‌جا همچنین جایی است که سیاست معاصر بومی بودن در تایوان بیش از همه دیده می‌شود: جشنواره هم‌زمان یک مراسم مذهبی، جاذبهٔ گردشگری که خود روستاها با دقت مدیریت می‌کنند، و تأکیدی سالانه بر این‌که جامعه هنوز پابرجاست. مسیحیت، عمدتاً پروتستان پرزبیتری و کاتولیک، در قرن بیستم وارد شد و اکنون در کنار آیین‌های جان‌باورانهٔ کهن هم‌زیستی دارد، نه این‌که جای آن‌ها را بگیرد؛ بسیاری از خانواده‌ها بدون احساس تناقض زیادی میان این دو جابه‌جا می‌شوند.