اروتیک آتایال‌ها

آتایال‌ها یکی از بزرگ‌ترین مردمان بومی تایوان‌اند که در تیغه‌های پرشیب و مه‌آلود کوهستان‌های مرکزی شمال جزیره ساکن‌اند، تقریباً در حوضه‌های رودخانه‌های تاچیا، داهان و لانیانگ. از نظر زبانی، آنان نزدیک ریشه‌ی درخت خانواده‌ی زبان‌های آوسترونزی قرار دارند: زبانشان فورموسی است، نه مالایی-پولینزی، و این امر آتایال و زبان‌های خواهر آن را بخشی از عمیق‌ترین شاخه‌های این خانواده می‌کند که سرانجام گویندگانش را تا ماداگاسکار و جزیره‌ی ایستر برد. در درون خود آتایال دو گونه‌ی اصلی وجود دارد، Squliq و Tsʼoleʼ (Cʼuliʼ)، و این مردم از نظر تاریخی به آتایال به‌معنای اخص و سدیق-توروکو تقسیم شده‌اند که اکنون رسماً گروه‌هایی جدا شناخته می‌شوند، اما ستون فقرات فرهنگی یکسانی دارند.

آنچه یک بزرگسال آتایال را مشخص می‌کرد، تا سال‌ها پس از آغاز قرن بیستم، صورتش بود، به‌ویژه خال‌کوبی نیلیِ صورت به نام ptasan. مرد جوان با بریدن سری، نوار پهن چانه را به دست می‌آورد؛ زن جوان با تسلط بر دستگاه بافندگی، نشان‌های ممتد در دو سوی گونه را کسب می‌کرد. بدون این نشان‌ها نمی‌شد ازدواج کرد و پس از مرگ هم نمی‌شد از پل رنگین‌کمانی hongu utux گذشت و به نیاکان پیوست. مقام‌های استعماری ژاپن این رسم را در دهه‌های 1910 و 1920 ممنوع کردند و آخرین بزرگان کاملاً خال‌کوبی‌شده در دهه‌ی 2010 درگذشتند، اما واژگان طراحی در بافندگی، در احیای گردشگری و در نسلی جوان‌تر که از نو گذاشتن این نشان‌ها را، به‌عنوان تأکید فرهنگی و نه مراسم گذار، آغاز کرده است، باقی مانده است.

زندگی اجتماعی آتایال بر مفهومی به نام gaga (یا gaya در میان سدیق) می‌چرخد، یعنی مجموعه‌ای الزام‌آور از قانون نیاکان که شکار، تقسیم، ازدواج و نزاع را تنظیم می‌کند. شکستن gaga یعنی آوردن بیماری یا بدبختی بر گروه تباری که آن را در میان دارد، و این جبران آیینی را امری جمعی و نه فردی می‌کند. امروزه دین در اکثریت قاطع مسیحی است، زیرا مأموریت‌های پرسبیتری و کاتولیک پس از 1945 آمدند و اکنون بیشتر جمعیت را در بر می‌گیرند، اما چارچوب جان‌باورانه‌ی کهن‌تر utux، یعنی ارواح نیاکانی که می‌بینند و داوری می‌کنند، بیشتر جایگزین نشده تا در الهیات تازه ادغام شده است. رویداد وشه در سال 1930، که در آن رهبر سدیق، مونا رودائو، قیامی مسلحانه علیه حکومت ژاپن را رهبری کرد و با بهای سنگین سرکوب شد، هنوز خاطره‌ی تاریخی تعیین‌کننده‌ی مردمان کوهستان است و در مدارس تایوان نه صرفاً رویدادی قبیله‌ای، بلکه ملی آموزش داده می‌شود.